Γράφει η Δήμητρα Διακάκη
Ο μπαμπάς μου πίστευε πάντα, πως όσο και να μεγαλώνουμε κάποια κομμάτια του χαρακτήρα μας δεν αλλάζουν. Κι εγώ με τη σειρά μου δεν μπορώ παρά να θυμάμαι τα λόγια που μου είπε κάποια μέρα. Μία μέρα –ξέρεις- απ’ αυτές τις περίεργες που δεν θέλεις να μιλήσεις σε άνθρωπο. Όχι γιατί είσαι αντικοινωνικός, αλλά γιατί πληγώθηκες από τους ανθρώπους και δεν θέλεις ούτε να τους δεις.
«Εσύ κοριτσάκι μου θα δίνεις μια ζωή..Γιατί? Γιατί έτσι σε μάθαμε και έτσι είσαι. Όσο και να μεγαλώσεις δεν πρόκειται να αλλάξεις. Το αν θα πάρει ο άλλος, είναι πρόβλημα δικό του. Και δεν σε νοιάζει και στην τελική. Το πόσο και μέχρι πού θα δώσεις όμως είναι πρόβλημα δικό σου!
Γι’ αυτό φρόντισε να “ζυγίζεις” τον κάθε άνθρωπο για να γνωρίζεις τα όριά σου. Μην γίνεις όμως φειδωλή σ’ αυτά που έχεις και θέλεις να προσφέρεις. Πρόσεχέ το αυτό! Να δίνεις στον άλλον αυτό που αξίζει να λαμβάνει –ή έστω αυτό που θεωρείς εσύ ότι αξίζει-. Γιατί ο καθένας που θα φύγει από τη ζωή σου, είτε είναι φίλος, είτε είναι έρωτας, θα πάρει και κάτι από σένα. Ένα κομμάτι σου.. Φρόντισε λοιπόν να του δώσεις κάποιο καλό σου κομμάτι. Δεν είναι απαραίτητο να δώσεις το ίδιο σε όλους, μα μην κάνεις “σκόντο” στα συναισθήματά σου. Και μην φοβάσαι.. Όσα κομμάτια και να σου πάρουν, θα έχεις άλλα τόσα. Δεν θα αδειάσεις ποτέ.. Και ξέρεις γιατί; Γιατί θα έχεις πάρει κι εσύ ένα κομμάτι τους φεύγοντας. Έτσι πάνε αυτά. Κι έτσι είναι οι σχέσεις. Κάθε είδους..”
Δεν είχα πολυκαταλάβει τότε τι ακριβώς εννοούσε με όλα αυτά, μα τώρα –και όσο περνούν τα χρόνια- μπορώ να καταλάβω ακριβώς τι ήθελε να μου πει! Το νιώθω κάθε φορά που κάποιος φεύγει.. Παίρνει και κάτι από εμένα..
Άλλος κάτι από τη χαρά μου, άλλος μία δόση από την –σχεδόν μόνιμη- αισιοδοξία μου, άλλος μία πλευρά του μυαλού μου και άλλος ένα κομμάτι της καρδιάς μου.
Είτε φεύγουν ειρηνικά, είτε όχι, εγώ πάντα προσπαθώ να τους δίνω ένα από τα καλά μου κομμάτια για να έχουν για το δρόμο.
Δεν πρέπει σε όλους λες;
Συμφωνώ!
Κάποιοι δεν θα έπρεπε να παίρνουν τίποτα. Αυτό όμως δεν γίνεται! Δυστυχώς κάτι θα αιχμαλωτίσουν από σένα και θα το πάρουν ως λάφυρο μαζί τους. Οπότε ας είναι κάτι καλό και αξιόλογο, όχι γιατί έγινες τόσο μεγαλόκαρδος και αλτρουιστής ξαφνικά, αλλά γιατί εσύ θα νιώσεις πλήρης.. Θα αισθανθείς, για όσο κρατήσει αυτό, ότι προσέφερες κάτι όμορφο σε κάποιον..
Κι ας μην το άξιζε..
Χάρισες απλόχερα κάτι που εσύ πόνεσες για να το αποκτήσεις..
Κάτι που εσύ κόπιασες και μάτωσες για να δημιουργήσεις σωστά..
Για να το παρουσιάζεις κάθε φορά.. Ξανά και ξανά..
Προσέφερες χωρίς δισταγμό κάτι από σένα..
Ένα ακόμα κομμάτι σου..
Ένα ακόμα κομμάτι του εαυτού σου..
