Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου.
Έλεγα πάντα πως ένα μέρος, κουβαλάει την αύρα των ανθρώπων που το δημιούργησαν. Κουβαλάει την ψυχή τους και το μεράκι τους.
Εκπληκτική λέξη το μεράκι. Κλείνει μέσα της την αγάπη, την δημιουργία, τα όνειρα, τους φόβους, το πείσμα.
Έχοντας γυρίσει πολλά μέρη, ξέρω με το που θα μπω σε ένα χώρο τι να περιμένω.
Και χθες, μπαίνοντας για πολλοστή φορά στα Σερμπέτια, στου Ψυρρή, ήξερα πως θα είναι άλλη μια φορά που θα μας κέρδιζε το μέρος.
Πιο πολύ από τα ε-κπλη-κτι-κά γλυκά και την παγωμένη μαστίχα, μας κέρδισε το χαμόγελο του Αντρέα και η ευγένεια (και η ανοχή) των παιδιών που μας εξυπηρέτησαν.
Ένα χαμόγελο φιλόξενο κι ένας γύρος λικέρ πικραμύγδαλο, διάλειμμα από τις παγωμένες μαστίχες, ήρθε την πιο κατάλληλη στιγμή.
Μια στιγμή που μια παρέα γυναικών, άγνωστες μέχρι πριν λίγο καιρό μεταξύ τους, χωρίς κανένα κοινό σημείο στο παρελθόν τους, ξεδίπλωναν χωρίς κανένα δισταγμό τους δαίμονές τους.
Άνοιγαν τα καλά κλειδωμένα ντουλαπάκια στην ψυχή τους και τους άφηναν να βγουν, να κάτσουν πλάι τους και να τους κεράσουμε μια μαστίχα μπας και μας πουν τι ζόρι τραβάνε με τις ζωές μας.
Λένε πως από τους δαίμονές του, δεν γλύτωσε κανείς.
Άλλοτε κάνουμε ειρήνη μαζί τους και τους ησυχάζουμε, άλλοτε μας νικάνε και χορεύουμε στο ρυθμό τους.
Κι είναι και κάποιες άλλες φορές, λίγες, πολύ λίγες, που στην μάχη με τους δαίμονες πέφτουμε με τους ανθρώπους μας.
Βουτάμε μαζί τους στο κενό και γινόμαστε ο ένας το δίχτυ ασφαλείας του άλλου.
Τους βγάζουμε βόλτα και δεν τους κρύβουμε πίσω από καλά φτιαγμένα χαμόγελα, στημένα και προβαρισμένα. Τους αφήνουμε να βγουν από μέσα μας, να περιπλανηθούν γύρω μας. Τους αφήνουμε να μας πονέσουν και να μας κάνουν να δακρύσουμε, τους δίνουμε το ελεύθερο να μας αγγίξουν, μα στο τέλος, τους γλυκαίνουμε με γλυκά και τους μεθάμε και τους αποχαιρετάμε.
Κι έτσι όπως φεύγουν, αφήνουν πίσω τους έναν άγνωστο κι ένα τριαντάφυλλο κινηματογραφικά δοσμένο «from somebody»… και μάτια γαλήνια.
Κι εμείς, απλά δεσμευόμαστε πως θα γυρίσουμε.. σύντομα!!
LoveLetters
