Γράφει η Έφη Παναγοπούλου
Δυο χέρια πιασμένα γύρω από το λαιμό σου. Ένα κεφάλι ακουμπισμένο πάνω στον ώμο σου. Δυο μάτια να σε κοιτάνε με αγωνία, για να πάρουν επιβεβαίωση. Δυο ματάκια που πετάνε σπίθες, περιμένοντας να ακούσουν “μπράβο”, “σ’ αγαπάω”.
Πόσες φορές γύρισες σπίτι κουρασμένη και το μόνο που ήθελες ήταν να πέσεις για ύπνο; Πόσες φορές μπήκες με νεύρα και δεν ήθελες να ακούς κανέναν και τίποτα; Και τότε έρχονται και σε κοιτάνε στα μάτια. Ζητάνε την προσοχή σου, ζητάνε αγάπη και μια αγκαλιά. Κι εσύ ξεχνάς κάθε φόβο, κάθε στενοχώρια, δεν θυμάσαι καν γιατί είχες νεύρα. Βλέπεις στα μάτια τους τη λάμψη, μόλις σε βλέπουν. Είσαι ο κόσμος τους και τα καθοδηγείς.
Τι κι αν δεν έχεις εφόδια πολλά; Το μόνο που χρειάζεται είναι αγάπη, σεβασμός και ηρεμία. Ανακάτεψε αυτά τα τρία συστατικά και θα βρεις όλα τα εφόδια που χρειάζεσαι. Αυτή είναι η πληρότητα, τα παιδιά σου. Πόση ευτυχία σου δίνουν αυτά τα χεράκια, αυτά τα μάτια που σε κοιτάνε με δέος.
Πόσο κουράστηκες να τα φέρεις στη ζωή; Πόσο αγκομάχησες; Πόσα ξενύχτια και πόση κούραση; Κι όμως με μια αγκαλιά τα ξεχνάς όλα. Αυτή η αγκαλιά είναι βάλσαμο στην ψυχή σου και το μόνο που ζητάς είναι να είσαι καλά, να τα βλέπεις να μεγαλώνουν, να είσαι καλά και να τα μεγαλώνεις σωστά.
Κάθε φορά που νιώθεις ότι χάνεις το στόχο σου, ότι αποπροσανατολίζεσαι, κάθε φορά που νιώθεις μισή ή πληγωμένη, γύρνα γρήγορα στο σπίτι σου, κοίτα αυτά τα ματάκια, δες τη λάμψη τους, δες την αγάπη που έχουν για σένα. Άστα όλα πίσω σου και νιώσε την πληρότητα αυτής της αγκαλιάς. Τα παιδιά είναι το μυστικό για οτιδήποτε σε βαραίνει. Τα παιδιά είναι η ευτυχία σου. Δείξε τους τον δρόμο της αγάπης και θα σου δώσουν όλα τα κλειδιά της ευτυχίας.
