Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Η ελπίδα είναι πράξη.
Είναι ζωή, ουσία, προσμονή.
Δεν είναι μόνο μια λέξη, ένα όνομα.
Δίνει την ευκαιρία στο μυαλό να χτίζει εικόνες και στην ανυπομονησία κάποτε να εκπληρωθούν τα όνειρά σου.
Αρκεί να ξέρεις ότι αυτό που θες εσύ, θα το κάνεις.
Αρκεί να νιώθεις τη δύναμη να αντιστέκεσαι στα θέλω των άλλων.
Στη χειραγώγηση, πότε έμμεσα, πότε άμεσα.
Δεν μας χρωστά η ζωή πράγματα.
Εμείς χρωστάμε στον εαυτό μας.
Τα ομορφότερα.
Και αν τα νιώσουμε, έχουμε εκπληρώσει μια μικρή διαδρομή ζωής.
Αν όχι, ποτέ μην μετανιώσεις για τις αποφάσεις σου.
Από αυτές μαθαίνεις.
Κι έρχεται εκείνη η ώρα που αναρωτιέσαι μόνο, γιατί επέτρεψες στον εαυτό σου να γυρολογάς και να μονολογείς, ενώ θα μπορούσες να έχεις ζήσει.
Και ίσως τότε καταλάβεις ότι ζεις μόνο όσο ελπίζεις.
Από μόνη της δεν αρκεί.
Θέλει να πιστέψεις σε αυτή και να σηκωθείς από τον βαρετό κόσμο σου.
Να μεταφερθείς με έναν μαγικό τρόπο στο δικό σου ανάκτορο ψυχής.
Μα όσο κι αν κουνιούνται τα φύλλα των δέντρων, αγωνίσου να ξεριζώσεις τον κορμό σου και οδήγησέ τον στο μακρινό σου χαμόγελο.
Εκείνο που είχες ξεχάσει, σε ένα χρονοντούλαπο κλειδωμένο.
Τάισε το με ελπίδα.
Και που είσαι…
Τα αντίποινα είναι μηδαμινά μπροστά στο ταξίδι.
Για το ταξίδι ρε γαμώτο.
