Γράφει η Ελένη Σάββα
Μα, να… Να τι έχω, σου είπα και σε κοίταξα. Έχω μόνο την αλήθεια μου. Τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο από αυτό. Μια αλήθεια, που την έχω πλάσει μέσα μου μέρα με τη μέρα. Την έχω αγαπήσει, την έχω φτιάξει με πολύ κουράγιο και υπομονή. Δεν αλλάζει εύκολα, μα είναι ό,τι έχω. Η πιο αληθινή μου αλήθεια.
Το ξέρω, το ξέρω καλά, ίσως για σένα η αλήθεια μου να μην είναι ποτέ αρκετή. Μα έχω μάθει να ζω μαζί της. Να πορεύομαι πλάι της σε κάθε βήμα και να την αγκαλιάζω, αν και υπάρχουν στιγμές που την μισώ. Το καταλαβαίνω πως σου φαίνεται περίεργη. Καταλαβαίνω πως είναι δύσκολο να την αγαπήσει κανείς την αλήθεια.
Δεν θ’ αλλάξει, όμως, όσο κι αν ελπίζεις να γίνει αυτό. Η αλήθεια μου είμαι εγώ, είναι όλα όσα αγαπώ και όσα με παθιάζουν, είναι όλα εκείνα που με κάνουν να θέλω να ξυπνήσω το πρωί. Όλα όσα με κάνουν να θέλω να ζήσω! Η αλήθεια μου είναι χαμόγελα, άνθρωποι και αγκαλιές. Είναι βιβλία, φωτογραφίες, ποιήματα και λουλούδια στο δρόμο.
Τι κι αν σου φαίνεται αλλόκοτο; Κανείς δεν είπε πως η ζωή είναι απόλυτα λογική. Η ζωή θέλει στιγμές απλές, που σε κάνουν να χαμογελάς! Η ζωή θέλει ευτυχία.
Για πες μου, σου είπα και σε κοίταξα βαθιά στα μάτια, εσύ βρήκες την αλήθεια σου; Άσε με εμένα. Εγώ κάθε μέρα την χαλάω και την ξαναφτιάχνω, για να χαμογελάσω. Εσύ; Ψάχνεις; Χαμογελάς; Ζεις; Σταματάς ποτέ για λίγο στο δρόμο, να δεις κάτι που σου άρεσε; Γελάς ποτέ σε αγνώστους;
Όταν κοιμάσαι τη νύχτα, ονειρεύεσαι; Η καρδιά σου φτερουγίζει ποτέ; Ξέρεις, κάποτε είναι καλό να νιώθεις τη καρδιά σου που χτυπά. Κάποτε είναι όμορφο να ταξιδεύεις με το νου στις επιθυμίες σου.
“Στη καρδιά να εστιάζεις. Εκεί είναι όλα.”, σου είπα χαμηλόφωνα και σ’ αγκάλιασα. Κι ήλπιζα με όλη μου τη καρδιά, αυτή η αγκαλιά να είναι μέρος της αλήθειας σου.
