Γράφει η Φύλλις Γκούστη
Όταν αγαπάς αληθινά, μέσα από την καρδιά σου, από την ψυχή σου την ίδια, το γνωρίζεις.
Όχι από προηγούμενη εμπειρία, γιατί είναι πολύ σπάνιο το αληθινό και το πιο πιθανό είναι να συμβαίνει μια φορά, αν κι αυτή τύχει να συμβεί.
Μα επειδή, η σκέψη για αυτό το άτομο είναι διαφορετική.
Αυτό που νιώθεις, είναι ανεξήγητα βαθύ, σαν να το γνώριζες το άτομο αυτό από πριν, από πάντα.
Αυτό που θέλεις πρώτα για το άτομο αυτό, είναι να είναι καλά και το εύχεσαι από καρδιάς.
Ακόμα κι αν η αγάπη, ή καλύτερα, αυτό που ως τώρα ονόμαζες αγάπη σε τρομάζει,
στο τώρα σου, κάτι αλλάζει.
Κάπως περίεργα, χωρίς λογική εξήγηση αισθάνεσαι ασφάλεια σαν τον-την σκέφτεσαι.
Το σώμα σου ανοίγει, χαλαρώνει, πέφτουν οι ώμοι, ξεσφίγγει το σαγόνι και η καρδιά σου ανοίγει, με έναν τρόπο αλλιώτικο, σαν να σου ψυθιρίζει, προχώρα.
Μάθαμε να ονομάζουμε αγάπη οτιδήποτε ήρθε κοντά, μας πλησίασε για να πάρει, να αρπάξει, να βολευτεί, να σωθεί, να συμβιβαστεί, να προδώσει.
Μα όχι.
Δεν είναι αγάπη αυτό.
Ας το ονομάσουμε όπως είναι.
Ας το δούμε γυμνά, όπως είναι.
Τρέλα, συμβιβασμός, έλξη, έρωτας, εκμετάλευση, σώσιμο, βόλεμα, επιβεβαίωση
(Πρόσθεσε τα δικά σου και εσύ)
Η αγάπη, όταν πια συναντάται, όταν νιώθεται τόσο πηγαία κι ας μην έχουμε ακόμα ακουμπήσει το άτομο αυτό, μας μαλακώνει, μας ζεσταίνει στην παρουσία, στην σκέψη και μόνο του ατόμου, νιώθουμε ότι μας βλέπει ειλικρινά, ότι μας ακούει, το νευρικό μας σύστημα νιώθει ηρεμία, ασφάλεια.
Έχει αμοιβαίο σεβασμό και διακριτικότητα η αγάπη, εκτίμηση και εμπιστοσύνη αμοιβαία.
Ένα αθόρυβο “ομερτά” ανάμεσα στους δύο, που αναγνωρίζονται σιωπηλά, ένα είσαι ασφαλής εδώ, ένα ήρθα για σένα, θέλω εσένα, και μένω.
Ένα ήσυχο, ήρθα για να σε τιμήσω, να με τιμήσω μέσα από εμάς, όχι να παίξω, να σε παίξω.
Βλέπεις… η αγάπη η αληθινή η βαθιά, δεν μπαίνει σε κουτάκια.
Νιώθεται, αντανακλάται και κάνει αυτόματα και τους δυό να φωτίζονται σαν κοιτιούνται,
ακόμα κι αν δεν έχουν ποτέ ακουμπιστεί.
