Γράφει ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος
Όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν, όπως ένα καλοκαίρι που σε ντύνει με τις χρυσαφένιες αμμουδιές του, που σου χαρίζει τη δροσιά της ατέρμονης θάλασσας.
Που σε συνοδεύει στα ασβεστωμένα στενά των επιθυμιών σου, καθώς οι ξέγνοιαστες ώρες τα βράδια κυλάνε τόσο ευχάριστα στο ποτήρι σου, κάτω απ’ τον ξάστερο ουρανό της σκέψης σου.
Όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν, όπως ένα καλοκαίρι που σε γεμίζει με καυτές ερωτικές στιγμές. Μα όσες κι αν ζήσεις, στη δύση του, λίγες θα φανούν.
Την άνοιξη ήρθες στη ζωή μου, σαν μια τύχη ξεχασμένη ενός μακρινού ονείρου.
Λουλούδι ήσουν και άνθισες.
Ένα καλοκαίρι με μοναδικές στιγμές δώσαμε στη σχέση μας, συναισθήματα που αγνοούσα την ύπαρξή τους για χρόνια.
Κλειστός ο έρωτας σε ένα όστρακο προσμονής, ώσπου άνοιξε στα χέρια μας, χαρίζοντάς μας μαργαριτάρια ευτυχίας.
Το καλοκαίρι οδεύει προς το τέλος του κι όμως καμία θλίψη δεν προκαλεί, γιατί το πιο ξεχωριστό κομμάτι του το έχω στη ζωή μου.
Κάθε στιγμή που πέρασε μπήκε στο άλμπουμ των αναμνήσεών μας.
Κάθε χαμόγελο που δημιουργήθηκε κάτω απ’ τον καυτό ήλιο, έγινε η φωτεινή βάση για να χτίσουμε μαζί τους χειμώνες μας.
Κανένας χειμώνας δεν με τρομάζει πλέον, αγάπη μου, γιατί για μένα θα είσαι πάντα το καλοκαίρι μου.
Το πιο ξεχωριστό και μοναδικό κομμάτι της ζωής μου.
