Γράφει η Μαρία Αρφαρά
Avάμεσα στους καλοσυνάτους ανθρώπους που μεταδίδουν νότες χαράς σε κάθε πέρασμά τους, υπάρχουν κι εκείνοι οι άνθρωποι γεμάτοι απωθημένα και μιζέρια.
Σε κοιτούν με ένα πρόσωπο ανέκφραστο, σκυθρωπό με μάτια που αντανακλούν το πάθος τους να δημιουργήσουν καυγά σε οποιονδήποτε , οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας.
Θα τσακωθούν με τους διερχόμενους οδηγούς, θα τους ενοχλήσει ο πεζός που προσπάθησε να περάσει το δρόμο απέναντι και αναγκάστηκαν να σταματήσουν το όχημά τους, η ταμίας στο σουπερ μάρκετ που δεν είναι όσο γρήγορη εκείνοι θα ήθελαν, ακόμη και τα μικρά παιδιά που κλαίνε στο διπλανό τραπέζι της καφετέριας.
Σχολιάζουν πάντα αρνητικά το καθετί και ασχολούνται με το τι κάνουν οι άλλοι. Για τη δική τους ζωή ούτε λόγος.
Είναι άλλωστε κατά την κρίση τους αλάνθαστη.
Ξέρουν πως δεν έκαναν πράγματα στη ζωή τους που λαχταρούσαν με συνέπεια τα απωθημένα που έχουν δημιουργηθεί να ρίχνουν τα βέλη τους κατά τις ζωές των συνανθρώπων τους. Η αρνητικότητα που ξεχειλίζει σε κάθε πέρασμά τους, αποτρέπει τους άλλους να συναναστραφούν μαζί τους.
Μα ακόμη κι αν το κάνουν , γίνεται αναγκαστικά από φόβο μην τυχόν και πρωταγωνιστήσουν στο μέλλον σε κάποιο από τα κουτσομπολιά τους. Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος όλων όσων ανέχονται αυτά τα άτομα! ο φόβος! Γιατί τους δίνουν τροφή να συνεχίσουν να σπέρνουν την τοξικότητα και τη κακία που τους διακρίνει. Όταν έχεις ήσυχη τη συνείδησή σου δεν πρέπει να φοβάσαι τίποτα και κανέναν!
Κι αν νομίζεις ότι τα άτομα αυτά γίνονται πιστευτά από το κοινωνικό σύνολο , κάνεις πολύ μεγάλο λάθος. Απλά αρκέσου σε έναν τυπικό χαιρετισμό μόλις αντικρίσεις ένα τέτοιο άτομο. Μην δώσεις περιθώρια για περαιτέρω συζήτηση. Δεν αξίζει τον κόπο γιατί στη σύντομη αυτή ζωή μας πρέπει να διώχνουμε κάθετι τοξικό και να κρατάμε κοντά μας τους ανθρώπους που μας κάνουν να χαμογελάμε.
