Γράφει η Αστέρω
Υπάρχει μια ελευθερία που δε συνοδεύεται από θόρυβο. Μια ελευθερία που δε διακηρύσσεται, ούτε χρειάζεται επιβεβαίωση από κανέναν. Είναι η ελευθερία που κρύβεται στη συνειδητή επιλογή της μοναχικότητας. Δεν έχεις να αναρωτηθείς για κανέναν άλλον πέρα από εσένα. Δε μετράς μηνύματα, δε ζυγίζεις λόγια, δεν περιμένεις τίποτα.
Δεν είναι μοναξιά. Όχι αυτή που πονάει. Είναι ένας ήρεμος κόσμος που φτιάχνεις με τα χέρια σου, χωρίς να φοβάσαι την προδοσία, τη φθορά, την αναμονή που κάποτε γινόταν θηλιά στον λαιμό σου. Είναι το χάδι που δίνεις στον εαυτό σου όταν κανείς άλλος δε φάνηκε να το κάνει όπως σου άξιζε. Είναι το φιλί στον καθρέφτη, η απαλή αγκαλιά στα σεντόνια που μύριζαν μόνο εσένα.
Έχει μια ιδιότυπη ερωτική ένταση η μοναχικότητα. Σαν να θάβεις επιμελώς κάθε συναίσθημα που πάει να ανθίσει για κάποιον άλλο, κι αντί να μαραζώνεις, να νιώθεις ακόμα πιο ζωντανός. Να μη φοβάσαι πως κάποιος θα έρθει να σου χαρίσει τον ουρανό μόνο και μόνο για να τον πάρει πίσω. Να μην έχεις να ανησυχείς μήπως το φιλί που δόθηκε σήμερα, αύριο είναι χλιαρό, μετά τυπικό και στο τέλος ένα απλό τίποτα.
Είναι ωραίο να φροντίζεις τον εαυτό σου όπως κανείς άλλος δεν το έκανε. Να γεμίζεις τα βράδια σου με μουσική, ν’ ανάβεις κεριά για σένα και μόνο. Να περπατάς μόνη στη βροχή και να αισθάνεσαι πλήρης, όχι επειδή δεν έχεις επιλογή, αλλά επειδή έτσι επέλεξες να είναι. Δεν περιμένεις τίποτα από κανέναν, και σε αυτή την απουσία προσδοκίας γεννιέται η πιο βαθιά γαλήνη.
Δεν είναι άμυνα. Δεν είναι φόβος. Είναι το να ξέρεις πως μπορείς να αγαπήσεις και να αγαπηθείς, αλλά να μη θυσιάζεις τον εαυτό σου στο όνομα μιας αγάπης που ίσως, κάποια στιγμή, αποδειχθεί κατώτερη των προσδοκιών σου. Κι όσο ο κόσμος συνεχίζει να κυνηγάει την επιβεβαίωση, εσύ απλώς κάθεσαι ήρεμη μέσα στην πληρότητα της μοναχικότητάς σου, ελεύθερη όπως ποτέ άλλοτε.
Δεν είναι πως δεν έχεις φίλους, παρέες. Δε σου λείπουν τα γλέντια. Αλλά όταν όλα αυτά ηρεμούν, είσαι εκεί που δεν μπορεί να σε πληγώσει κανείς.
Εκεί που δεν έχεις από κανέναν προσδοκίες, εκεί που κανένα παραμύθι που σου πουλήσανε δεν αγόρασες.
Εκεί που έχεις απαιτήσεις μόνο από τον ίδιο σου τον εαυτό.
Κι αυτό φτάνει και περρισεύει.
