Γράφει η Μαρία Κυπραίου
Εγώ τους συγχώρεσα όλους. Όλους εκείνους που πέρασαν από τη ζωή μου. Άλλοι τη ρήμαξαν, άλλοι την ομόρφυναν για λίγο, άλλοι έφυγαν έτσι απλά. Εγώ όμως όλους κατάφερα να τους συγχώρεσω, έναν έναν ξεχωριστά. Έκατσα μπροστά σε μια λίμνη, και εκεί κοιτώντας τα ήρεμα και ατάραχα νερά της αποφάσισα να τους συγχωρήσω και να τους αφήσω πίσω εκεί που ανήκουν. Και έχουν όλοι ονόματα, υπόσταση, αφή και άρωμα.
Και όλα τους τα θυμάμαι, σαν να τα έζησα τώρα. Οπότε επέλεξα έναν έναν να τους καθίσω δίπλα μου, να τα πούμε έτσι λίγο, να τους πω ότι με πλήγωσαν, να τους πω ότι τους συγχωρώ και θέλω να φύγουν, να μη τους ξαναδώ, να μη τους ξανανιώσω. Πόσα χρόνια πάλεψα για να τους διώξω και δεν τα κατάφερα. Και τώρα, τώρα που εγώ είμαι καλά, τώρα που τα έχω βρει πια με τον εαυτό μου ή τουλάχιστον προσπαθώ να τα βρω δεν τους χρειάζομαι. Ότι μου άφησαν μου άφησαν και τώρα είναι ώρα να πάω παρακάτω. Να αναπληρώσω τα κομμάτια μου , όσα λείπουν ή όσα ξέχασα να πάρω στην πορεία της ζωής μου.
Και ήταν η πιο ωραία διαδρομή της ζωής μου. Ήταν το πιο όμορφο πράγμα που έχω κάνει για εμένα όλα αυτά τα χρόνια. Τους χαιρέτισα, τους συγχώρεσα και τους έδιωξα. Και έτσι απλά όλα άλλαξαν.
Ή μήπως άλλαξα τόσο πολύ εγώ που δεν με αναγνωρίζω πια; Τους ευχαριστώ όλους που πέρασαν απ’ τη ζωή μου και τους ευχαριστώ όλους για όσα άφησαν. Ας ήταν ανάγκη να με πληγώσουν. Αρκεί που έμαθα πως όσα ζεις είναι η πορεία σου και όσοι υπήρξαν εκεί είναι το παρελθόν σου. Αντίο στο παρελθόν, αντίο σε αυτούς που χρόνια με παιδεψαν κι ας μη το ήξεραν. Αντίο και συγνώμη!
