Γράφει ο Ηλίας Μαυρόπουλος
Είχα μέρες να σε δω, αρκετές μάλιστα.
Όταν ξαφνικά μου ήρθε μήνυμα που έγραφε, “είμαι στο λεωφορείο έρχομαι Θεσσαλονίκη να δω την Σίσι”
Μου έλειψε πολύ μου είπες και πως είχες την ανάγκη να την δεις.
Θα πάμε για φαγητό μου είπες και μετά για καφέ.
Θα έρθουν και τα παιδιά, προσθεσες.
Αχ ποσο πολύ τους πεθύμησα..
Σε καταλαβαίνω, ξέρω ποσο πολύ τους αγαπάς!
Και έφερα στο νου μου την εικόνα της χαράς που είχες χαραγμένη στο όμορφο προσωπάκι σου.
Που ξέρεις μου έλειψε πολύ και εμένα…
Ξέρεις όμως τι ήθελα να σε ρωτήσω και ντράπηκα;
Ναι ενιωσα τόση ντροπή Θεέ μου!
Και θυμάσαι;
Δεν ντράπηκα ακόμα και να κλάψω δίπλα σου, όμως εκείνη την στιγμή αυτό το συναίσθημα τις ντροπής έλουσε όλο μου το σώμα!
Μα είσαι τόσο κοντά..
Εγώ δεν σου έλειψα καθόλου;
