Γράφει ο Αλέξανδρος Παπακωνσταντίνου
Δεν ξέρω αν σου το έχουν πει ποτέ, αλλά όταν ανοίγεις την πόρτα στη ζωή κάποιου, δεν το κάνεις για να είσαι η «εύκολη λύση». Δεν το κάνεις για να καλύψεις τα κενά που αφήνει η μοναξιά του ή για να γεμίσεις τον χρόνο που δεν ξέρει πώς να διαχειριστεί. Όταν μπαίνεις στη ζωή κάποιου, μπαίνεις γιατί θες να είσαι η επιλογή. Η μόνη επιλογή.
Εγώ, αυτό έμαθα. Έμαθα να στέκομαι απέναντι και να λέω ξεκάθαρα τι είμαι και τι δεν είμαι. Δεν θα γίνω ποτέ το «ενδιάμεσο». Δεν θα δεχτώ ποτέ να είμαι εκείνος που θα θυμηθείς όταν δεν έχεις τίποτα καλύτερο να κάνεις. Δεν θα δεχτώ να είμαι το «ίσως», το «άμα», το «δεν ξέρω».
Θέλω να είμαι εκείνος που θα επιλέξεις, όχι γιατί δεν έχεις άλλη επιλογή, αλλά γιατί είμαι αυτό που θέλεις. Να είμαι το άτομο που θα σταθεί δίπλα σου, όχι από ανάγκη, αλλά από αληθινή επιθυμία. Αν δεν είμαι αυτό, τότε καλύτερα να μην είμαι τίποτα.
Δεν είναι εγωισμός, ούτε καπρίτσιο. Είναι αυτοσεβασμός. Είναι το να ξέρεις την αξία σου και να μην την υποτιμάς για κανέναν. Αν θες κάποιον να είναι εκεί για εσένα μόνο όταν σε βολεύει, τότε δεν είμαι αυτός ο κάποιος. Και δεν με πειράζει. Δεν φτιάχτηκα για να γεμίζω τα κενά των άλλων.
Γι’ αυτό, αν έχεις αμφιβολίες, κράτα την απόσταση. Αν δεν είμαι η πρώτη σου σκέψη, μη με κάνεις τη δεύτερη επιλογή. Εγώ έμαθα να είμαι η μόνη επιλογή, ποτέ η καβάτζα. Και γι’ αυτό, όταν επιλέγω να δώσω τον εαυτό μου, τον δίνω ολόκληρο. Γιατί αξίζω το ίδιο από αυτόν που θα σταθεί απέναντί μου.
