Γράφει η Μαρίνα Κρητικού.
Πολλές φορές παρατηρούμε διάφορα θέματα σε εμάς που θέλουμε πολύ να δουλέψουμε, ώστε να τα αλλάξουμε. Όμως, ενώ θέλουμε διακαώς να κάνουμε κάποιες αλλαγές στη ζωή μας, είτε δεν το επιχειρούμε καν, είτε αν το επιχειρήσουμε τελικά τα παρατάμε γρήγορα. Τι συμβαίνει και πότε μπορούμε να ξέρουμε ότι είμαστε πραγματικά έτοιμοι να αλλάξουμε;
Γενικά, οι άνθρωποι για να κάνουμε κάποια αλλαγή στη ζωή μας, περνάμε από διάφορα στάδια. Μοιάζει σαν να πρέπει να ανέβουμε μια σκάλα με 10 σκαλιά και εμείς να απαιτούμε από τον εαυτό μας να φτάσει κατευθείαν στο τελευταίο. Πόσο εφικτός είναι ένας τέτοιος στόχος; Όταν δεν έχουμε πάρει την απόφαση να πατήσουμε στο πρώτο σκαλί της σκάλας, βρισκόμαστε στο πρώτο στάδιο, στο οποίο δεν έχουμε συνείδηση της ανάγκης για αλλαγή ή δεν την επιθυμούμε καθόλου. Όταν πια έχουμε πάρει την απόφαση να πατήσουμε στο πρώτο σκαλί, τότε είμαστε στο στάδιο όπου σκεφτόμαστε την αλλαγή χωρίς να έχουμε ουσιαστικά δεσμευτεί γι’ αυτήν, ενώ για καιρό ασχολούμαστε με την ανάλυση του προβλήματος (πχ. Πώς έφτασα μέχρι εδώ…). Όταν έχουμε πατήσει με τα δυο μας πόδια το πρώτο σκαλοπάτι και έχουμε σηκώσει το ένα μας πόδι για να πάμε στο επόμενο, τότε έχει γίνει η εσωτερική δέσμευση και η προετοιμασία για τη διαδικασία της αλλαγής. Συναισθηματικά σε αυτό το στάδιο, προετοιμαζόμαστε για το πώς θα είναι μετά την αλλαγή.
Σειρά έχει το επόμενο σκαλοπάτι της σκάλας, όπου εκεί αρχίζουμε να φτιάχνουμε ένα σχέδιο δράσης, προσαρμόζοντας τη συμπεριφορά και το περιβάλλον μας, όσο γίνεται στα επιθυμητά δεδομένα. Όσο ισχυρότερη η δέσμευση και η προετοιμασία στα προηγούμενα στάδια, τόσο καλύτερα τα αποτελέσματα. Το επόμενο σκαλοπάτι μας φέρνει στο στάδιο της διατήρησης των αλλαγών. Εδώ ερχόμαστε αντιμέτωποι με τυχόν σφάλματα που έχουμε κάνει καθ’ όλη την πορεία της αλλαγής ενώ η διαδικασία συνεχίζεται. Τέλος, στο στάδιο λήξης που είναι και το τελευταίο, δεν απειλείται από αρχικούς πειρασμούς. Η αλλαγή έχει εδραιωθεί. Άλλα πράγματα γίνονται πλέον κεντρικού ενδιαφέροντος.
Η αλλαγή είναι μια σκάλα με πολλά σκαλοπάτια, όπου μπορεί να τα ανέβουμε γρήγορα ή πιο αργά, μπορεί να σκοντάψουμε και να πέσουμε, με αποτέλεσμα να σταματήσουμε για λίγο και να συνεχίσουμε μετά ή να κάνουμε σταθερά βήματα μετρώντας προσεκτικά τις κινήσεις μας. Είναι βασικό να έχουμε υπ’ όψιν μας ότι πρέπει τη σκάλα αυτή να την ανέβουμε με τους δικούς μας ρυθμούς και χωρίς να απαιτούμε από τον εαυτό μας να υπερβεί τα όρια του ή να τα ανέβει δυο-δυο τα σκαλιά. Ας μην ξεχνάμε ότι δεν είναι όλες οι σκάλες το ίδιο στέρεες, ούτε καλοφτιαγμένες και πρέπει να σκεφτόμαστε την κάθε μας κίνηση χωρίς να δρούμε παρορμητικά.
LoveLetters
