Γράφει ο Δημήτρης Καραμάνος
Είπες “γεια” απλά.
Κι εγώ έπαψα να ζω όπως παλιά.
Γιατί δεν ήταν απλό το “γεια” σου. Ήταν παγίδα, ήταν μαγνήτης, ήταν εκείνο το πρώτο δευτερόλεπτο που ξέρεις πως όλα αλλάζουν χωρίς να φαίνεται τίποτα.
Δεν με προετοίμασες.
Δεν είχα άμυνες.
Ήρθες σαν άνοιξη σε χειμωνιάτικο τοπίο και μ’ έκανες να αναρωτιέμαι τι γεύση έχει η ζωή όταν δεν φοβάσαι πια να τη ζήσεις.
Δεν μ’ ερωτεύτηκες με πάθος. Μ’ ερωτεύτηκες με παρουσία.
Με εκείνη τη σιγανή φωτιά που δεν κάνει θόρυβο, αλλά καίει τα πάντα στο πέρασμά της.
Κι από τότε, δεν έζησα ξανά όπως παλιά.
Δεν ξύπνησα το ίδιο.
Δεν φίλησα το ίδιο.
Δεν κοίταξα κανέναν όπως κοίταξα εσένα.
Γιατί εσύ, χωρίς να πεις μεγάλα λόγια, χωρίς να κάνεις καμία δραματική χειρονομία, έγινες το πριν και το μετά μου.
Έγινες το σημείο μηδέν.
Το πρώτο σου “γεια” ήταν η αρχή μιας ζωής που μέχρι τότε ούτε καν είχα φανταστεί.
Δεν ξέρω αν το κατάλαβες ποτέ.
Αν συνειδητοποίησες πόσο με άλλαξες.
Αν υποψιάστηκες έστω για μια στιγμή πως με εκείνη τη μικρή λέξη, άνοιξες μια πόρτα που εγώ ούτε ήξερα ότι υπήρχε.
Κι ακόμα κι αν όλα τελείωσαν,
κι αν δεν ήρθε ποτέ το παρακάτω που ήθελα,
αυτό το “γεια” σου…
θα είναι για πάντα η στιγμή που άρχισα να νιώθω αληθινά.
