Γράφει η Βίκυ Πλευρίτη
Νομίζεις πως σε ξέχασα;
Τι και αν γύρισα στη στρωτή ζωή μου, τι και αν μπήκα πάλι στα κουτάκια μου;
Τι και αν έπνιξα τον έρωτα που αισθάνθηκα για σένα;
Τι και αν στη μέρα μου μέσα υπάρχουν όχι μία, αλλά πολλές στιγμές που η μορφή σου περνά μπροστά μου;
Σε πρόδωσα, σου είπα ψέματα, σου υποσχέθηκα, κοινή ζωή μαζί και τα όνειρα που σου φανέρωσα δεν έγιναν πραγματικότητα!
Σε άφησα στο περίμενε, σε ξεγέλασα ξεγελώντας το χρόνο για να κερδίσω λίγο ακόμα μαζί σου.
Στο τέλος πλήρωσα, σίγουρα όχι όσα μου αναλογούσαν! Πλήρωσα το θυμό σου, πλήρωσα με αντίτιμο τη σκέψη μου που μένει κολλημένη σε σένα.
Δε στο φανερώνω γιατί δεν έχει νόημα, τόσα γράμματα που ποτέ δε στέλνονται παρά με το delete διαγράφονται, μην τάχα και προδώσουν στους γύρω και σε μένα πως δε θα φύγεις ποτέ από μέσα μου.
Φτηνά σου φέρθηκα και ας άξιζες όλα τα διαμάντια του κόσμου.
Σε πούλησα για τη βολή μου, για τη συνήθειά μου!
Πληρώνω κάθε μέρα με τη μέτρια ζωή μου, πληρώνω κάθε μέρα ξαπλώνοντας σε μια αγκαλιά, που δεν είναι η δική σου.
Σε πόνεσα, σε τσάκισα, εμπρός σου δεν μπόρεσα να σταθώ και να σου ζητήσω μια συγγνώμη τίμια και αληθινή!
Δε μπόρεσα να νικήσω το δειλό εαυτό μου!
Δε μπόρεσα να βάλω στην άκρη ότι εσύ ήσουν ήδη φτασμένος άνθρωπος!
Δεν μπόρεσα, γιατί τελικά δεν το ήθελα τόσο ώστε να σε επιλέξω!
Σε είχα στο περίμενε να δω τι τελικά μου κάνει και δε το άντεξες! Με έφτυσες, με πρόσβαλες και με πέταξες έξω.
Εκεί που μου έπρεπε! Εκεί που μου άξιζε!
Κανείς άλλωστε δεν αξίζει το χρόνο του άλλου για να αποφασίσει αν του κάνει, κατά βάθος μέσα του ξέρει! Ξέρει ποιος είναι ο μοναδικός του, δεν αμφιταλαντεύεται όπως έκανα εγώ.
Νομίζεις πως σε ξέχασα;
Ούτε εσύ με ξέχασες, μόνο που εσύ με θυμάσαι σαν το απολειφάδι!
Τα κατάφερα! Δε θα με ξεχάσεις και δε θα σε ξεχάσω ούτε εγώ ποτέ!
