Γράφει η Άντζελα Καμπέρου
Πάνε μέρες που γυρίζεις στο μυαλό μου αδιάκοπα και είναι από εκείνες τις σκέψεις τις επίπονες και επίμονες.
Ένα μικρό διαολάκι γυροφέρνει το κεφάλι μου και μου τσιμπάει τον εγκέφαλο με την διαβολεμένη τρίαινά του, “μαλακία έκανες”, μου φωνάζει ξανά και ξανά και κάθε τσίμπημα είναι πιο επίπονο από πριν. Κάθε τσίμπημα εισχωρεί βαθύτερα στο δέρμα μου και με καίει.
Εμ, μαλακία έκανα. Η αλήθεια να λέγεται. Αντί να σου τρίψω, ένα ένα τα λάθη και τις φορές που με πλήγωσες ανεπανόρθωτα, στην μούρη, επέλεξα συνειδητά να σου πω δυο πολύ συγκεκριμένα πράγματα και να το αφήσω εκεί.
Μαλακία έκανα μικρό μου διαολάκι, πόσο δίκιο έχεις.
Μετανιώνω που στο τέλος, τελικά δεν σου γύρισα πίσω τίποτα, παρά μονάχα τα κράτησα για πάρτη μου λες και ήταν κανένας αμύθητος θησαυρός.
Βλακείες.
Σκουπίδια και σαβούρα μου πρόσφερες όλα εκείνα τα χρόνια. Και εγώ τα κράτησα στον κόρφο μου σαν φυλαχτό, μη και σε πληγώσω. Και τώρα κάθομαι στον καθρέφτη μου μπροστά και αυτομουντζώνομαι γιατί είναι το μόνο που μπορώ να κάνω.
“Πάρτον και πες του τα” φωνάζει ο διάολος στο κεφάλι μου.
Μα όχι. Μετά από τόσα χρόνια, η ευχαρίστηση πως ακόμα έστω κι έτσι τριβελίζεις το κεφάλι μου δεν θα γίνει δική σου.
Δεν θα μάθεις ποτέ πόσο μετάνιωσα για το τέλος μας. Για εκείνο το τέλος που αντί να βγω από πάνω όπως έπρεπε για να τελειώσει η ιστορία, σου χάρισα πανηγυρικά την σκηνή και πισωπάτησα.
Όχι, έκανα την μαλακία μια φορά, τώρα αρκεί το αυτομαστίγωμα για να μην την ξανακάνω.
