Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Δεν είναι πως σνομπάρεις. Δεν είναι πως η μύτη σου έχει φτάσει στο πιο ψηλό σημείο του ουρανού και το βλέμμα σου δεν βλέπει χαμηλά. Δεν είναι πως δεν θέλει να μιλήσεις στους γύρω σου και ξαφνικά άλλαξες.
Είναι πως κουράστηκες, πως τελείωσες. Τερμάτισες, πως το λένε.
Είναι εκείνη η αηδία. Η αηδία που νιώθεις όταν πέφτουν πάνω σου και σε ακουμπάνε τα απόβλητα.
Απογοητεύτηκες και τώρα το μόνο που σου μένει είναι να κάτσεις με την πάρτη σου και να αναλογιστείς ποιους έχεις δίπλα σου.
Τα χρόνια περνάνε και οι άνθρωποι αλλάζουν. Αλλάζουν απογοητευτικά πολύ σε σημείο που σου φέρνουν αηδία με τον τρόπο που σκέφτονται και με τις πράξεις που κάνουν.
Κουτοπόνηροι ή χαζοί;
Πάντα περιμένουν κάτι για να σου πάρουν και φυσικά ποτέ για να σου δώσουν. Ξέρεις, είναι πολύ εύκολα τα λόγια και πολύ δύσκολες οι πράξεις.
Ποιος χάνει χρόνο τώρα για να ασχοληθεί μαζί σου;
Τρομάζεις! Τρομάζεις σε σημείο που αναρωτιέσαι τελικά αν έβλεπες ή όχι τόσο καιρό μπροστά σου. Αν έκλεινες τα μάτια σου για να μην δεις και απογοητευτείς.
Είναι πολλά εκείνα που μας στεναχωρούν και τα βλέπουμε αλλά τα χώνουμε κάτω από το χαλί λες και κάποια στιγμή το χαλί δεν θα αρχίσει να φουσκώνει και δεν θα τα δούμε.
Ξέρω και εγώ.
Άνθρωποι είμαστε και προσπαθούμε να δούμε πάντα το καλύτερο. Έτσι όμως δεν βοηθάμε τον εαυτό μας.
Μετά από όλα αυτά το μόνο που μένει είναι να ανοίξεις τα ματάκια σου και να αρχίσεις να ξεσαβουριάζεις, που λένε και την νέα Ελληνική γλώσσα, ότι δεν σου κάνει, ότι σε χαλάει και ότι δεν σου δίνει εκείνα που εσύ θέλεις.
Πάντως όπως και να έχει, εκείνη η αηδία δεν φεύγει ποτέ…
