Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Είμαστε εκείνα τα βλέμματα που κράτησαν λίγο παραπάνω απ’ όσο έπρεπε. Τα λόγια που δεν ειπώθηκαν σωστά, αλλά ειπώθηκαν αληθινά. Τα γέλια που ξέφυγαν σε λάθος στιγμές και γι’ αυτό έμειναν. Τις ζωές δεν τις ορίζουν οι ημερομηνίες, τις ορίζουν οι χαρακιές. Κι εμείς, χαραχτήκαμε.
Δεν περάσαμε απλώς ο ένας απ’ τον άλλον. Αφήσαμε ίχνη. Στις συνήθειες, στις αντιδράσεις, στις σιωπές. Στον τρόπο που πίνουμε τον καφέ μας. Στο πώς ακούμε ένα τραγούδι και ξαφνικά αλλάζει ο αέρας στο δωμάτιο. Στο πώς μια μυρωδιά μάς σταματά στη μέση του δρόμου χωρίς προειδοποίηση. Αυτά δεν τα κάνουν οι περαστικοί. Τα κάνουν όσοι έμειναν, έστω κι αν έφυγαν.
Κάποιοι άνθρωποι δεν προορίζονται να μείνουν για πάντα στη ζωή σου. Προορίζονται να μείνουν μέσα σου. Να γίνουν σημείο αναφοράς. Να σε μαθαίνουν χωρίς να το ξέρουν. Να σε σκληραίνουν εκεί που ήσουν μαλακός και να σε μαλακώνουν εκεί που νόμιζες πως δεν έχεις άλλο χώρο. Κι αυτό δεν είναι μικρό. Είναι τεράστιο.
Είμαστε οι μνήμες που χτίσαμε όταν δεν ξέραμε ακόμη τι θα χαλάσει. Όταν πιστεύαμε πως έχουμε χρόνο. Όταν το «μαζί» έμοιαζε αυτονόητο και γι’ αυτό δεν το φυλάξαμε όπως έπρεπε. Είμαστε και τα λάθη μας. Όχι σαν ενοχή, αλλά σαν απόδειξη ότι νιώσαμε. Ότι ρισκάραμε. Ότι δεν μείναμε θεατές.
Κι ακόμα κι όταν φεύγουμε, ακόμα κι όταν η ζωή μας αλλάζει κατεύθυνση ή τελειώνει απότομα, δεν ήμασταν ποτέ ένα απλό πέρασμα. Δεν είμαστε το σώμα που έφυγε, το όνομα που δεν ακούγεται πια, η καρέκλα που άδειασε. Είμαστε αυτό που μείναμε μέσα στους άλλους. Στον τρόπο που αγαπούν διαφορετικά. Στον τρόπο που φοβούνται. Στον τρόπο που θυμούνται.
Γιατί όταν φεύγεις από τη ζωή κάποιου, δεν φεύγεις ολόκληρος. Κάτι δικό σου μένει εκεί. Ένα κομμάτι φωνής. Ένας τρόπος να γελάς. Μια φράση που επαναλαμβάνεται ασυναίσθητα. Ένα «θα του άρεσε αυτό». Ένα «αν ήταν εδώ». Και ξαφνικά, χωρίς να το ξέρεις, συνεχίζει να υπάρχει.
Δεν μετριέται η αξία μιας ζωής, ούτε μιας σχέσης, από τη διάρκειά της. Μετριέται από το αποτύπωμα. Από το πόσο βαθιά άγγιξες, χάραξες. Από το αν άφησες κάτι αληθινό πίσω σου. Από το αν, όταν λείπεις, κάτι αλλάζει.
Και ναι, μπορεί να χαθήκαμε. Μπορεί να μη μιλάμε. Μπορεί να μη συναντηθούμε ποτέ ξανά. Μπορεί το νήμα της ζωής να κόβεται.. αλλά δεν ήμασταν ποτέ απλοί περαστικοί. Οι περαστικοί δεν αφήνουν μνήμη. Κι εμείς χτίσαμε μνήμες μέσα σε ανθρώπους. Κι αυτές δεν φεύγουν. Μένουν. Ζουν. Πονάνε. Ζεσταίνουν.
Αυτό είμαστε τελικά.
Όχι όσα χάθηκαν.
Αλλά όσα έμειναν.
ΥΓ. Στο Ιριδάκι μου.. που μου θύμισε πώς είναι να θυμάσαι, έτσι ξαφνικά.
