Γράφει η Έλενα Δημάκη
Μεγάλη παγίδα οι προσδοκίες. Όχι γιατί δεν ονειρευτήκαμε σωστά, αλλά γιατί πιστέψαμε λάθος ανθρώπους, λάθος στιγμές, λάθος σιωπές. Γιατί ντύσαμε το «ίσως» με βεβαιότητα και το «θα δούμε» με μέλλον. Κι εκεί κάπου αρχίζει η φθορά. Όχι με θόρυβο, αλλά με εκείνο το ύπουλο βάρος στο στήθος που δεν ξέρεις από πού ήρθε.
Οι προσδοκίες δεν φαίνονται επικίνδυνες στην αρχή. Έρχονται σαν ελπίδα. Σαν μια λεπτή υπόσχεση που δεν ειπώθηκε, αλλά την άκουσες. Σαν ένα βλέμμα που το μετέφρασες όπως σε βόλευε. Σαν μια παρουσία που δεν ήταν ποτέ ολόκληρη, αλλά εσύ τη συμπλήρωσες με το μυαλό σου. Κι ύστερα περιμένεις. Περιμένεις κάτι που κανείς δεν σου χρωστά.
Και όσο περιμένεις, χάνεσαι. Χάνεσαι γιατί δεν ζεις το τώρα, ζεις το σενάριο. Δεν ακούς τι σου δείχνουν οι πράξεις, ακούς τι θα ήθελες να πουν. Δεν βλέπεις την απουσία, βλέπεις τη δυνατότητα. Κι έτσι, δικαιολογείς, συγχωρείς, αντέχεις. Μέχρι να κουραστείς τόσο που ούτε να θυμώσεις δεν έχεις δύναμη.
Η αλήθεια είναι σκληρή αλλά καθαρή. Οι προσδοκίες είναι παγίδα γιατί σε απομακρύνουν από την πραγματικότητα. Σε κάνουν να αγαπάς αυτό που φαντάστηκες, όχι αυτό που έχεις απέναντί σου. Σε κρατούν δεμένο σε ανθρώπους που δεν υποσχέθηκαν τίποτα, αλλά εσύ τους φόρτωσες τα πάντα.
Κι έρχεται μια μέρα που τις αφήνεις κάτω. Όχι από ωριμότητα, αλλά από ανάγκη. Γιατί θες να αναπνεύσεις. Γιατί θες να δεις καθαρά. Και τότε, κάτι αλλάζει. Δεν μικραίνει η καρδιά σου. Μεγαλώνει. Μαθαίνει να ζητά πράξεις, όχι υποσχέσεις. Παρουσία, όχι δυνατότητες.
Μεγάλη παγίδα οι προσδοκίες.
Μεγάλη ελευθερία να τις αφήνεις.
Και από εκεί ξεκινάς επιτέλους να ζεις αληθινά.
