Γράφει η Μαρία Σταματοπούλου
Και ποιός σου μίλησε για αγάπη παντοτινή; Ποιος σε έκανε να πιστέψεις στα παραμύθια και πήρε τον λόγο του πίσω;
Ρε εδώ κατοικούν μονάχα οι λεβέντες. Εκείνοι που έχουν αρχίδια και τα παντελόνια τα τιμούν.
Και εκείνες που ο λόγος τους είναι μπέσα. Ιερός. Ό,τι πουν δεν αλλάζει μετά, γιατί η κάθε τους λέξη είναι περασμένη από χίλια δυο κόσκινα.
Ρε ποιος σου είπε εσένα ότι δίπλα σου μένει ο σύντροφος που του έχεις βγάλει την πίστη;
Όχι, δεν πάει έτσι.
Δίπλα σου μένει ο σύντροφος που έχει μπέσα και το έχει αποδείξει εν ευθέτω χρόνω.
Και δίπλα σου μένει η σύντροφος που όταν της μιλάς, εκείνη στα μάτια σε κοιτά.
Όχι στο παντελόνι, μήτε στις τσέπες του. Στα μάτια.
Εκεί είναι η ουσία. Στα μάτια όπου η καρδιά αντικατοπτρίζει την αυθεντικότητά της. Και μην γυρίσεις πίσω ρε. Για κανέναν που δεν άξιζε τις προσπάθειές σου, τον έρωτά σου.
Τί;
Σου τάζουν τώρα έρωτες και αγάπες μεγάλες; Και εσύ τί κάνεις; Πώς αντιδράς;
Το πίσω μπρος θα σε φέρει πάλι στο κενό. Στο τίποτα. Εσύ ψάχνεις τώρα για αλήθειες, θηρία που γίνονται ανθισμένες αγκαλιές και μοσχοβολούν άνοιξη.
Μην κάνεις πίσω τώρα που πήρες φόρα για μπροστά. Μην λερώσεις τώρα την ψυχή σου γιατί η αδυναμία κεντά μέσα σου σαν τρυπάνι δαντέλα. Όχι άλλη αδυναμία.
Μόνο ακεραιότητα. Ειλικρίνεια. Τιμή. Στο τώρα και στο πάντα. Και άσε τους να τρέχουν πίσω σου. Σκουλήκια λερωμένα με λάσπες είναι. Ανούσιοι θεατές της ζωής σου.
