Γράφει η Περσεφόνη Χρυσαφίδου
Γονιός. Αποδοχή, ασφάλεια, ζεστασιά, θαλπωρή. Λέξεις και σημασίες που προσπαθείς ν’ ανακαλύψεις σε μια περίοδο που όλα τρέχουν τόσο γρήγορα.
Γινόμαστε γονείς με έναν κάποιο χαρακτήρα ο καθένας μας και στο νέο αυτό ξεκίνημα, συνήθως, αγνοούμε πως για να μπορέσουμε να πορευτούμε θα χρειαστεί ν’ απαρνηθούμε πολλές φορές κομμάτια του παλιού μας εαυτού και να αναθεωρήσουμε τα παλιά μας δεδομένα.
Τις περισσότερες φορές πρόκειται για αποφάσεις σωτήριες για το μέλλον του δικού μας παιδιού.
Η γονεϊκότητα, όμως, δεν είναι απλή.
Ευθύνη. Αυτό είναι το πρώτο συναίσθημα που αγκαλιάζει έναν νέο γονέα. Το αίσθημα της ευθύνης έρχεται μοιραία και ταυτόχρονα μαζί με το πρώτο κλάμα του μωρού.
Να προσέξεις το μωρό, αργότερα το παιδί, τον έφηβο που σου γυρίζει την πλάτη, τον νεαρό εκείνο άνθρωπο που ετοιμάζεται να “χτίσει” τη δική του ζωή.
Ευθύνη για την υγεία του, σωματική και ψυχική, ευθύνη για την πνευματική του ανάπτυξη, ευθύνη για να έχει όλα τα αναγκαία εφόδια ώστε να πορεύεται με ισορροπία μέσα στη ζωή. Ευθύνη για ένα ήρεμο περιβάλλον, ευθύνη για να αντιλαμβάνεσαι και να προλαμβάνεις.
Ευθύνη για εσένα, να είσαι καλά, ώστε να παραμείνεις παρούσα. Ευθύνη για τους ίδιους μας τους εαυτούς, γιατί δεν υπάρχει τίποτα εύκολο μέσα στο δρόμο της γονεϊκότητας.
Φόβος. Φόβος για τα λάθη, για το κατά πόσο πληγώνουν το παιδί σου και σε ποιο βαθμό μπορούν να ξεπεραστούν. Φόβος να μη γίνεσαι σκληρή και απ’ την άλλη φόβος για τον αν έχεις καταφέρει να ασφαλίσεις με όρια τον παιδικό εγωκεντρισμό, που απειλεί τη δική του ισορροπία μέσα σ’ έναν κόσμο γεμάτο μπερδεμένα μηνύματα.
Μαθαίνεις να ζεις με τον φόβο και κάθε τόσο προσπαθείς να τον ξορκίσεις, έχοντας πίστη στο έργο που έχεις επιλέξει να επιτελέσεις. Είσαι καλός γονιός, είσαι αρκετός, δίνεις ελευθερίες, μήπως το πιέζεις πολύ;
Του μαθαίνεις αρκετά πράγματα, του δείχνεις τον κόσμο λεπτομερώς, χωράς στα κοινωνικά πρότυπα, αποτελείς υγιές πρότυπο, εξακολουθείς να είσαι εσύ;
Πληρότητα και ισορροπία. Είναι τα δύο στοιχεία που πολλές φορές χάνονται, αλλά πάντοτε πρέπει να αναζητάς. Ωστόσο, τίποτα δεν είναι εφικτό χωρίς βοήθεια και στήριξη.
Αν, πράγματι, θέλεις να είσαι εκεί σε κάθε δυσκολία, σε κάθε νέο βήμα, να γίνεσαι στήριγμα, ενθάρρυνση, έμπνευση, οφείλεις να μπεις στον κόσμο αυτό γεμάτος, χορτάτος από κάθε άλλη εκκρεμότητα, αφήνοντας στο χαλί εισόδου προσωπικές ανασφάλειες και κόμπλεξ κατωτερότητας.
Αν θέλεις να δημιουργήσεις ένα υγιές περιβάλλον γύρω σου, οφείλεις να ξεπεράσεις στερεότυπα και να αναζητάς τη λύση που ταιριάζει στη δική σου οικογένεια, στους δικούς σου ανθρώπου, στις δικές σας ανάγκες κι αντοχές.
Κανείς δεν είναι ίδιος με τον προηγούμενο και κανένα μοντέλο δεν είναι υποχρεωτικό να ταιριάζει σε όλες τις οικογένειες.
Ο κοινός παρονομαστής σε όλους εκείνους που, ίσως, κατάφεραν κάτι,δεν είναι μόνο η αγάπη. Είναι η άρνηση να εγκαταλείψουν την προσπάθεια και η συνειδητοποίηση πω τίποτα δε χαρίζεται, αλλά όλα κατακτώνται.
Με υπομονή, επιμονή και λίγη περισσότερη δεκτικότητα στη βοήθεια που έρχεται απρόσκλητα. Η γονεϊκότητα είναι λιγάκι πιο εύκολη, όταν εκτός από ανοιχτά μυαλά, έχεις και πόρτες ανοιχτές σε νέες δυνατότητες.
