Γράφει η Ματίνα Νικάκη – MaGio
Θυμάμαι πόσο λαχταρούσα να έρθει κάτι να ταράξει την καθημερινότητά μου. Περνούσαν οι μέρες αδιάφορα, μηχανικά, στο σπίτι, στη δουλειά, στο οπουδήποτε. Μπες στο αυτοκίνητο, χτύπα τα γράμματα στο πληκτρολόγιο, απάντα σε τηλέφωνα, πήγαινε για ψώνια, μαγείρεψε. Τελικά, απλά μόνο ανέπνεες, εαυτέ μου.
Πληκτικά, θανάσιμα.
Με ξυπνούσε η αφύπνιση, αλλά ήθελα κάποιος να μου λέει, “Καλημέρα, ζωή μου!”.
Μπορούσα να φτιάξω τον καφέ μου μόνη μου, αλλά ήθελα κάποιος να ξέρει ότι τον πίνω μέτριο με μαύρη ζάχαρη και λίγο πάγο.
Τα κατάφερνα, εύκολα ή δύσκολα, στη δουλειά, αλλά ήθελα στο τέλος της ημέρας κάποιος να με ρωτήσει, “Πώς ήταν η μέρα σου, χαρά μου;”.
Μπορούσα να καθίσω σ’ ένα ταβερνάκι και να τσιμπολογήσω μεζέδες, αλλά ήθελα κάποιον να γεμίζει τα ποτήρια μας ούζο και πάγο και να ξέρει ότι λατρεύω τα θαλασσινά. Να του λέω τα χαζά μου, να σκάμε στα γέλια και να φιλιόμαστε σαν έφηβοι.
Μπορούσα να ξαπλώσω στο κρεβάτι μου και να αποκοιμηθώ κάτω από το μαξιλάρι μου, αλλά ήθελα μία αγκαλιά να ακουμπήσω, γαμώτο.
Μπορούσα εύκολα να στήσω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και να τον κρίνω, αλλά ήθελα κάποιον να διαφωνήσω, να φωνάξω, και μέσα από αυτό να με εξελίξω και να με ημερέψω. Να με ημερέψει.
Μπορούσα να αναπνέω, αλλά ήθελα αυτό που θα μου κόβει την ανάσα.
Μπορούσα να αγγίζω, αλλά λαχταρούσα εκείνο το χάδι που θα διαπερνούσε το είναι μου.
Μπορούσα να ζω, αλλά δεν ένιωθα ότι υπάρχω.
Μπορούσα, αλλά δεν ήθελα να μπορώ, ήθελα να ανήκω.
Ήθελα να ανήκω σ’ αυτόν που ονειρευόμουν, που ήξερα ότι κάπου υπήρχε. Αυτόν που ήθελα να ξέρει τα πάντα για μένα, να με συγχωρεί, να μη με κρίνει, να με καταλαβαίνει. Να μου κρατά το χέρι, να μου χαϊδεύει την ψυχή, να αγκαλιάζει τις φωτιές που με καίνε, να γίνεται ολόκληρος το σπιτικό μου.
Μπορώ και μόνη μου, σου λέω, αλλά μαζί του ήξερα ότι μπορούσα καλύτερα.
Δίψασε η ψυχή μου, η καρδιά μου, τα χείλη μου περιμένοντάς τον. Βαρέθηκα τη βολεμένη μοναχικότητά μου.
Κι επειδή τρεις τρόποι υπάρχουν για να ζουν οι άνθρωποι: μαζί, μόνοι ή ο ένας μέσα στον άλλο, στο λέω και στο υπόσχομαι τώρα που σε βρήκα, να το ξέρεις, εσύ γεννήθηκες για να ζεις μέσα μου!
Αφιερωμένο στον άντρα της ζωής μου, Γιώργο Καραγεώργο!
1 χρόνος ΜΑΖΙ!
