Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου
Σε παρακαλώ…
Βρες μου ένα λόγο όλα τα όχι μου στη ζωή, στον κακό μου τον καιρό, σε σενα το μοναδικό μέσα μου να γίνουν ναι.
Βρες μου κάτι να πιαστώ να πω “εντάξει υπάρχει ένας φάρος στο σκοτάδι του”, να πιαστώ όταν πνίγομαι…
Βρες μου το μυστικό εκτός από τις παραινέσεις για θετική ψυχολογία κι ανατροφοδοτηση να ξυπνάω το πρωί και να λέω “πάμε με χαμόγελο.”
Βρες μου αγκαλιά να κρυφτώ όταν δεν θέλω άλλο να αποδεικνύω πόσο ευέλικτα δυνατή είμαι.
Βρες μου σκιά να δροσιστώ, να σβήσω ο,τι μου καίει το πολυστροφο μυαλό μου που χάνεται στις δαιδαλώδεις σκέψεις του.
Βρες μου έστω μια δικαιολογία για να εξηγήσω όλα τα αναπάντητα που γίνονται “δεν πειράζει” για να αντέχω.
Βρες μου τρόπο να δεχόμαι όλα αυτά που νιώθω ξένα αλλά συμβιβάζομαι μ’ αυτά γιατί έτσι έμαθα να κάνω χωρίς να πονάω, χωρίς να νιώθω ξένη ακόμη και για μένα.
Βρες μου άκρη να νιώσω ασφαλής μαζί μου, μανα και πατέρας μου εγώ, για να μεγαλώσω το φοβισμένο κοριτσάκι μέσα μου.
Βρες μου επιτέλους μια καλή αφορμή να τα κάνω όλα πουτανα και να τρέξω σε σενα.
Με σενα για όπου…
Εμπρός λοιπόν τι με κοιτάς ανέκφραστος;
Γίνε η αιτία να μην πάει στράφι κι αυτό το καλοκαίρι…
Που θα τελειώσει σιγά σιγά με κάτι που θέλαμε πολύ αλλά και πάλι δεν ήρθε…
