Γράφει η Μαρία Κυπραίου
Έλα κι είναι ακόμα καλοκαίρι.
Πάμε να την κάνουμε για κάπου εξωτικά.
Πάρε τη σκηνή, παίρνω τις καρέκλες.
Είναι ακόμα καλοκαίρι και η μέρα θέλει ήλιο, αλμύρα στο κορμί και ξαπλώστρα και η νύχτα θέλει έρωτα και αγκαλιές.
Μόνο αυτό.
Μπες στο αμάξι και ξεκίνα, η ζωή δεν περιμένει και το καλοκαίρι περνά σαν άνεμος.
Δεν το προλαβαίνουμε και πρέπει να το ζήσουμε.
Μη μιλάς άλλο, μόνο χαμογέλα μου, δώσε μου το πιο όμορφο χαμόγελο σου και εγώ θα σου δώσω τον κόσμο μου.
Όλο το κορμί μου διψά για σένα, αγκαλιασμένοι, σε μια ερημική παραλία να κάνουμε έρωτα δίχως έλεος.
Γιατί το καλοκαίρι είναι δικό μας.
Στο νησί, να κοιτάμε το ηλιοβασίλεμα, να πλημμυρίζει ο ουρανός αστέρια και εμείς να τα κοιτάμε αγκαλιασμένοι, να γελάμε, να είμαστε ελεύθεροι για λίγο, ανεξάρτητοι μα πάνω από όλα εμείς οι δύο.
Έλα, είναι ακόμα καλοκαίρι, πιάσε μου το χέρι και ας ξεκινήσει αυτό το ταξίδι που τόσο περιμένω.
Όλη τη χρονιά για αυτές τις λίγες μέρες πλάι σου, σε μια αμμουδιά να μετράω τα φιλιά σου και να ρουφάω την αλμύρα της θάλασσας.
Να πλατσουρίζουμε στα ρηχά και να με κυνηγάς γιατί σε κορόιδεψα και στο τέλος να με κρατάς αγκαλιά.
Γι’άυτο είναι το καλοκαίρι, δεν αξίζει τη μιζέρια του χειμώνα, ούτε τις βροχές του φθινοπώρου.
Είναι η εποχή που μυρίζει καρπούζι, πεπόνι και έρωτα. Που τα φρούτα εποχής μπερδεύονται με αγκαλιές και βογκητά.
Που τα φιλιά και τα χάδια μπλέκονται με την αλμύρα και την καλοκαιρινή αύρα!
Καλοκαίρι και έρωτας, φωτιά και αγάπη
