Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Όλοι συμφωνούν ότι η ζωή είναι μικρή για μίζερες σχέσεις για φθονερές σκέψεις, για ανείπωτες πράξεις.
Όλοι συμφωνούν πως μία ζωή που έχουμε αξίζει να τη ζήσουμε όπως τη θέλουμε.
Πόσοι απο εμάς κάνουμε αυτό που θέλουμε και όχι αυτό που νιώθουμε;
Πόσοι από μας αντέχουμε μία σκοτεινή φωλιά,τρυπώνοντας την ποταπή μας εικόνα και δημιουργούμε το φαύλο κύκλο των φαντασιώσεων, αρκεί να δείξουμε πόσο κουλ είμαστε;
Προσπαθούμε μα κάτι μας ξεγλιστρά μέσα από τα χέρια.
Αρνούμαστε να αποδεχτούμε την κρισιμότητα των στιγμών μας για να απαλλαγούμε από το φόβο της ενοχής.
Θυσιάζουμε αλήθειες στο βωμό των ψεύτικων παιχνιδιών…
Για χάρη της βιτρίνας, για την εικόνα μας στην κοινωνία.
Μια εικόνα χίλιες λέξεις.
Λένε…
Μια ψυχή, μια λέξη.
Μια ψυχή δεσμεύεται να μας ακολουθεί εφ’ όρου ζωής.
Δεν ζητάει, μόνο προσφέρει,δεν χτυπά άλλα υποφέρει, δεν σπαταλά χρόνο για να σκορπίζεται σε γνωριμίες.
Δεν παλεύει να χωρέσει σε ξένα σώματα, ούτε με ψευδαισθήσεις,δεν ξέρουμε και αν είμαστε άξιοι να την αγγίζουμε!
Αυτή όμως μας αποδέχεται καρτερεί υπομονετικά της οβίδες που δέχεται.
Παλεύει να πολεμήσει χωρίς να μας τρυπήσουν.
Αντέχει την επίσκεψη κάθε αγνώστου που μπορεί να μπει για λίγο απρόσκλητος και με αξιοπρέπεια τον απομακρύνει.
Είναι η προστάτιδα μας πότε τραγουδά πότε κλαίει ποτέ χορεύει, πότε λυπάται, μα πάντα επιδιώκει να χτυπά!
Ξεχρεώνει αυτή για μας, καταρρίπτοντας κάθε λογική.
Αγγίζει με θέρμη το στήθος μας με την υπόσχεση πως πάντα θα μας αγγίζει ακόμα και αν ο διάβολος θα τα βάλει μαζί της, αυτή θα τον νικήσει.
Δεν σκέφτηκε ποτέ να μας εγκαταλείψει ακόμη και αν έχει τραυματιστεί.
Μαζεύει συναισθήματα και τα μπολιάζει με διαδρομές, μεγάλα ταξίδια.
Πάμε ψυχή μου γιατί αντέχεις!
Γλέντα ψυχή μου γιατί αγαπάς!
