Γράφει η Έφη Παναγοπούλου
Αντίο, είπε η αλεπού. Αυτό είναι το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό. Δε βλέπουμε καλά με την καρδιά μας. Το ουσιαστικό είναι αόρατο για τα μάτια. Η αγάπη δε δημιουργείται από το να κοιτάει ο ένας τον άλλο, αλλά να κοιτούν προς τα έξω στη ίδια κατεύθυνση.
Δώσαμε ουσία στο περιτύλιγμα και καθόλου στο περιεχόμενο, μάθαμε να ζούμε για τους γύρω μας, για το τι θα πουν οι άλλοι για εμάς, θυσιάσαμε στο βωμό του “φαίνεσθαι” ακόμα και την ψυχή μας, μείναμε στην κορδέλα και το αμπαλάζ, χάσαμε την αρετή και την ομορφιά του εαυτού μας, την μοναδικότητα μας.
Φοβήθηκε η αρετή και έφυγε, κόμπιασε και αρνήθηκε να ανέβει την ανηφόρα, την προσπέρασε γρήγορα η ζήλεια και κατέφτασε πρώτη στο προορισμό. Φοβήθηκε η αρετή, έκανε πίσω και ξέχασε πόσο ξεχωριστή είναι. Πόσους φίλους έχεις συναντήσει, που φαίνονται επιθετικοί αλλά είναι αδύναμοι. Φοβηθήκαμε την επιθετικότητα τους, φύγαμε από την ζωή τους, κατηγορώντας τους για απάθεια. Η αγάπη είναι με το μυαλό, όχι με το ένστικτο. Κοιτάμε γύρω μας τι θα πουν οι άλλοι για εμάς με ορθάνοιχτα τα μάτια, τρέφουμε την ζήλεια και τον εγωισμό, δεν κοιτάμε την ψυχή, δεν δίνουμε ουσία στον εσωτερικό κόσμο.
Από φόβο μη χάσουμε την εικόνα μας, δώσαμε νερό σε διψασμένους και φαγητό σε πεινασμένους.
Ότι είμαι δεν το δείχνω και ότι φαίνομαι δεν είμαι. Αυτό το ρητό έχουμε κρατήσει και με αυτό πορευόμαστε. Ξεχνάμε το πιο σημαντικό όμως. Ότι η ζωή είναι μικρή, η ζωή είναι μία, είναι μοναδική, είναι όμορφη. Μόνο τότε θα καταλάβουμε ότι πρέπει να ζήσουμε.
Να είσαι, όχι να φαίνεσαι…
