Γράφει ο Άρης Γρηγοριάδης
Αμοιβαία ερωτευτήκαμε, αμοιβαία αποτύχαμε.
Και αυτό είναι ίσως το πιο τίμιο συμπέρασμα που μπορώ να βγάλω. Όχι γιατί δεν προσπαθήσαμε. Αλλά γιατί αγαπήσαμε με τον ίδιο ενθουσιασμό και χαθήκαμε με την ίδια αφέλεια. Δώσαμε τα χέρια χωρίς να έχουμε συμφωνήσει πού πάμε. Κι όταν ήρθε η ώρα της διαδρομής, ο καθένας τραβούσε αλλού.
Ήμασταν ίσοι στο πάθος. Ίσοι στην ένταση. Ίσοι και στην ευθύνη. Δεν υπήρξε θύτης και θύμα. Υπήρξαν δύο άνθρωποι που πίστεψαν πως ο έρωτας αρκεί για να κρατήσει τα πάντα όρθια. Δεν αρκεί. Ο έρωτας ανάβει τη φωτιά. Δεν τη συντηρεί. Κι εμείς καήκαμε χωρίς να μάθουμε πώς να τη ζεσταίνουμε.
Αμοιβαία κάναμε λάθη. Αμοιβαία σωπάσαμε εκεί που έπρεπε να μιλήσουμε. Αμοιβαία αφήσαμε τον εγωισμό να μπει ανάμεσα μας και τον βαφτίσαμε αξιοπρέπεια. Δεν φύγαμε επειδή δεν αγαπήσαμε. Φύγαμε επειδή δεν αντέξαμε να δούμε ο ένας τον άλλον χωρίς τον ρόλο που είχαμε φτιάξει στο μυαλό μας.
Ως άντρας, το παραδέχομαι. Δεν στάθηκα πάντα όπως έπρεπε. Δεν άκουσα όσο όφειλα. Δεν έμεινα όταν δυσκόλεψε. Μα ούτε εσύ έμεινες. Κι αυτό δεν το λέω για να κατηγορήσω. Το λέω για να είμαι ειλικρινής. Γιατί η αποτυχία μας δεν είχε φύλο. Είχε φόβο.
Αμοιβαία ερωτευτήκαμε, αμοιβαία αποτύχαμε.
Και ίσως αυτό να είναι το μόνο που μας σώζει από το να πούμε ψέματα στον εαυτό μας. Δεν ήταν άδικο. Δεν ήταν μονόπλευρο. Ήταν ανθρώπινο. Κι αυτό, όσο κι αν πονάει, αξίζει τον σεβασμό του.
