Γράφει η Ελένη Σάββα
Εκείνη τη μέρα, ξύπνησα και χαμογελούσα. Εκείνη τη μέρα, είχα πάρει απόφαση πως όλα θα πάνε καλα. Πως ακόμα κι αν δεν πάνε, θα γίνουν. Ξύπνησα, παίρνοντας την απόφαση να είμαι ευτυχισμένη!
Για κοίτα που τελικά ήταν τόσο απλό. Για κοίτα που τελικά ο κόσμος είναι τόσο απλός. Εμείς τον κάνουμε σύνθετο.
Γι’ αυτό ασχολούμαστε με ανούσια μικροπράγματα, και τ’αφήνουμε να ελέγχουν την ζωή μας. “Ε λοιπόν όχι, είμαι πιο δυνατή απ’αυτά”, είπα και σηκώθηκα απο το κρεβάτι. Και ξαφνικά, ο κόσμος έγινε λίγο πιο όμορφος. Ήταν σαν να μου χαμογελούσε. Τα λουλούδια είχαν μια υπέροχη μυρωδιά που συνήθως δεν προσέχω, κι ο ήλιος ήταν πιο λαμπερός!
Για κοίτα λέω, για κοίτα πόσο όμορφη η ζωή. Και χαμογέλασα. Και τότε συνειδητοποίησα, πως ένα χαμόγελο είναι η δύναμη μας. Ένα χαμόγελο που δημιουργούμε εμείς, μόνοι μας, ένα χαμόγελο που δημιουργείται απο δάκρυα,πόνο και πολλά τσαλακωμένα όνειρα. Εκείνη τη μέρα, χαμογελούσα όλη μέρα και δεν το μετάνιωσα στιγμή! “Πόσο ωραία είναι η ζωή!” Σκεφτόμουν και ξανά σκεφτόμουν καθώς έκανα τα πιο απλά πράγματα, καθώς ζούσα τη στιγμή.
Και το βράδυ, όταν πια ξάπλωσα σ’αυτό το κρεβάτι, σ’αυτό που το πρωί αποφάσισα να ξυπνήσω με χαμόγελο, κοιμήθηκα ήρεμη.
Δεν θα σου πω πως τα όνειρά μου ήταν ήσυχα, μα τα ημέρεψα. Ξύπνησα ξανά και είπα, “ας είναι, ας γίνουν κι όλα τα κακά μου όνειρα μέρος μιας όμορφης μέρας που αρχίζει, αγκάλιασε τα.”
Έτσι κοιμάμαι και ξυπνώ. Με την απόφαση να είμαι ευτυχισμένη. Με την πεποίθηση πως ο ήλιος θα βγαίνει ξανά και ξανά, όσα σύννεφα κι αν έρχονται. Με την πεποίθηση πως κάθε μέρα, θα υπάρχει τουλάχιστον ένας μικρός, τόσος δα λόγος, που θα με κάνει να χαμογελάω και να ερωτεύομαι ξανά, να ερωτεύομαι τη ζωή!
