Γράφει ο Ανώνυμος
Ήταν εκείνο το πρώτο βλέμμα… το πρώτο χαμόγελο… το πρώτο, σχεδόν άβολο, άγγιγμα, που έκανε ακόμη και τον ήλιο να ξεπροβάλλει από έναν επίμονο, μουντό ουρανό.
Ήταν η φωνή σου που έμοιαζε με τραγούδι. Το γέλιο σου που έμοιαζε με αλήθεια. Ήταν όλα εκείνα που δεν είπες εσύ, αλλά τα μάτια σου, που έκαναν τον χρόνο να χαθεί, τις ώρες να περάσουν σαν δευτερόλεπτα.
Ήταν ο ήχος της καρδιάς μου, που ήμουν σίγουρος ότι ακουγόταν παντού. Ήταν κάτι πρωτόγνωρο και μαγικό, που άναψε φωτιά σε ό,τι σκουπίδι υπήρχε μέσα μου και το έκαψε. Κι έμεινε να καίει μόνη της, βγάζοντας ένα εκτυφλωτικό φως που έκανε τη νύχτα μέρα.
Ήταν η «κάψα» του να σε ξαναδώ στο «αντίο»…
Ήταν έρωτας.
