Γράφει ο Άρης Γρηγοριάδης
Εσύ ήσουν το απόλυτο «σχεδόν». Το «σχεδόν» που στοιχειώνει. Το «σχεδόν» που σε διαλύει χωρίς να φταίει. Το «σχεδόν» που μένει όταν όλα τα άλλα έχουν φύγει.
Δεν ήσουν απλώς μια γυναίκα που πέρασε. Ήσουν εκείνη που ήρθε με βλέμμα που γκρέμιζε άμυνες, με χάδι που έμοιαζε σαν σπίτι. Κι ύστερα… έκανες πίσω. Ένα βήμα πριν το «μαζί». Μια ανάσα πριν το «για πάντα». Ένα τίποτα πριν το «όλα».
Και κάπως έτσι, έγινες επικίνδυνη. Όχι γιατί μου έκανες κακό επίτηδες. Αλλά γιατί με έκανες να πιστέψω πως επιτέλους είχα βρει τη μία. Εσένα. Μόνο που εσύ δεν ήξερες αν ήθελες να μείνεις. Δεν ήξερες αν μπορούσες να αγαπήσεις χωρίς να το βάλεις στα πόδια.
Δεν σου κρατάω θυμό. Δεν μπορώ. Γιατί ήσουν αληθινή, με τον δικό σου μπερδεμένο τρόπο. Δεν έπαιξες θέατρο. Απλώς φοβήθηκες. Φοβήθηκες αυτό που μπορούσαμε να γίνουμε. Κι εγώ, ήμουν εκεί. Με τα χέρια ανοιχτά. Με το μέσα μου απροστάτευτο. Και περίμενα.
Ήξερα πως δεν ήσουν σίγουρη. Το έβλεπα στα μάτια σου. Εκείνη την ανασφάλεια, την ταραχή, το πάγωμα κάθε φορά που πήγαινα να σε πλησιάσω λίγο παραπάνω. Μα ήθελα να το παλέψω. Ήθελα να σε πείσω πως εδώ, μαζί μου, μπορείς να μείνεις. Πως δεν είναι όλοι έτοιμοι να σε πληγώσουν.
Αλλά εσύ είχες μάθει αλλιώς. Να φεύγεις πριν σε αφήσουν. Να μην περιμένεις τίποτα για να μη σου λείψει τίποτα. Κι έτσι, έφυγες.
Με κομμάτιασες ήσυχα. Χωρίς φωνές. Χωρίς εξηγήσεις. Μόνο εκείνο το βλέμμα… Το «θέλω, αλλά δεν μπορώ». Κι έμεινα να παλεύω με το κενό. Με τις λέξεις που δεν ειπώθηκαν. Με τις στιγμές που δεν έζησα.
Γιατί εσύ, κορίτσι μου, ήσουν το απόλυτο «σχεδόν». Ήσουν η ιστορία που δεν γράφτηκε ποτέ. Η διαδρομή που δεν έγινε. Το φιλί που σταμάτησε στην πρόθεση.
Αν ποτέ αναρωτηθείς τι χάθηκε… να θυμηθείς πως ήσουν εκείνη που έφτασε μέχρι την άκρη και αντί να πηδήξει μαζί μου, έκανε πίσω.
Κι εγώ;
Εγώ ακόμα πέφτω. Χωρίς εσένα. Χωρίς τέλος.
