Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Κι έμεινες. Κι έμεινα.
Τις ώρες που κι οι δυο είχαμε λόγους να φύγουμε, μείναμε. Τις στιγμές που το εύκολο θα ήταν να υψώσουμε εγωισμούς, να κρυφτούμε πίσω από περηφάνια και να ανταλλάξουμε κατηγορίες, μείναμε.
Ναι, είπαμε σκληρές κουβέντες. Λέξεις που έκοβαν σαν μαχαίρι. Αλλά τις είπαμε κοιτώντας ο ένας τον άλλο στα μάτια. Εγώ κουρνιασμένη στον καναπέ μου, εσύ στην πολυθρόνα σου. Απέναντι, αλλά μαζί.
Και μετά σταθήκαμε πλάι-πλάι και φάγαμε. Αμήχανα. Σιωπηλά. Αλλά μαζί. Ακόμα κι όταν γυρίζαμε στις ίδιες επίπονες κουβέντες, μείναμε. Επιλέξαμε να μείνουμε.
Κι ας πονούσαμε κι οι δυο.
Τελικά, μήπως αυτό είμαστε; Μια επιλογή. Να μείνεις ή να φύγεις. Να τα παρατήσεις ή να διεκδικήσεις. Κι εμείς, μείναμε.
Και ξέρεις τι είναι το πιο σπουδαίο; Ότι έμεινες. Με κράτησες. Εκείνη τη στιγμή που είχες όλους τους λόγους να φύγεις, επέλεξες να μείνεις.
Κι αυτό, είναι πιο μεγάλο από όλες τις λέξεις που μπορούσαμε να πούμε. Πιο δυνατό από όλα τα “σ’ αγαπώ”, από όλες τις υποσχέσεις. Γιατί ήταν η πράξη σου, η επιλογή σου.
Έμεινες. Έμεινα.
Κι έτσι, κερδίσαμε.
