Γράφει ο Άρης Γρηγοριάδης
Κοίτα γύρω σου. Ένας κόσμος γεμάτος κυνισμό, γεμάτος ανθρώπους που φοβούνται να νιώσουν. Που έχουν χτίσει τείχη για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από τον πόνο, ξεχνώντας πώς είναι να ζεις αληθινά. Που λένε ότι ο έρωτας είναι μια ουτοπία, ένα παραμύθι για τους αφελείς.
Ας τους δείξουμε ότι κάνουν λάθος. Έλα να τους αποδείξουμε ότι ο έρωτας υπάρχει, και όχι μόνο στις σελίδες των βιβλίων ή στα λόγια των τραγουδιών. Υπάρχει στα βλέμματα που μιλάνε χωρίς λέξεις, στα αγγίγματα που καίνε, στις σιωπές που γεμίζουν το δωμάτιο με όσα δεν μπορούμε να πούμε.
Ο έρωτας δεν είναι εύκολος. Δεν είναι για τους δειλούς. Είναι για εκείνους που τολμούν να βγάλουν την πανοπλία τους, να δείξουν τα τρωτά τους σημεία, να πουν «αυτός είμαι» και να περιμένουν να δουν αν θα γίνουν αποδεκτοί. Είναι για εκείνους που πέφτουν, πονάνε, μα σηκώνονται και παλεύουν ξανά.
Έλα να γίνουμε η εξαίρεση στον κανόνα. Να δείξουμε ότι, ναι, ο έρωτας μπορεί να ζήσει σε έναν κόσμο που τον έχει ξεχάσει. Ότι δεν χρειάζεται να είναι τέλειος για να είναι αληθινός. Αρκεί να είναι δικός μας.
Δεν με νοιάζει αν θα μας πιστέψουν. Δεν με νοιάζει αν θα μας κρίνουν. Αυτό που με νοιάζει είναι να ζήσουμε κάτι που λίγοι τολμούν. Να δείξουμε ότι, όταν δυο άνθρωποι το θέλουν πραγματικά, ο έρωτας μπορεί να νικήσει.
Έλα, λοιπόν. Ας τους αποδείξουμε ότι ο έρωτας δεν είναι ένα ψέμα. Είναι αυτό που χτυπάει την καρδιά σου κάθε φορά που με κοιτάς. Είναι αυτό που με κάνει να θέλω να είμαι ο καλύτερος εαυτός μου για σένα. Είναι αυτό που υπάρχει, ακόμα κι όταν οι άλλοι δεν το βλέπουν.
