Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Δεν είμαι απ’ αυτούς που μένουν εύκολα.
Δεν δένομαι γρήγορα, δεν πιστεύω στα «για πάντα», δεν έχω αυταπάτες για ανθρώπους και σχέσεις. Ξέρω πως τα περισσότερα ξεκινούν με πάθος και τελειώνουν με σιωπές.
Κι όμως, για σένα έμεινα.
Όχι επειδή με κράτησες, όχι επειδή με έπεισες, αλλά επειδή ήθελα να μείνω.
Δεν χρειάστηκε να το ζητήσεις. Δεν έβαλες όρους, δεν φόβισες την ελευθερία μου, δεν μου πούλησες παραμύθια για όσα «πρέπει» να είναι οι σχέσεις.
Απλά ήσουν εκεί.
Κι εγώ, που πάντα έβρισκα λόγους να φεύγω, για πρώτη φορά, είχα έναν λόγο να μείνω.
Εσύ.
Δεν ήταν εύκολο. Μείναμε μέσα σε καταιγίδες, χαθήκαμε σε σιωπές, πέσαμε και ξανασηκωθήκαμε. Δεν μου έδωσες μια ιστορία απλή, αλλά μου έδωσες μια ιστορία αληθινή.
Κι αυτό, ήταν αρκετό.
Γιατί ξέρω πως θα μπορούσα να φύγω. Ξέρω πως κάποτε θα το σκεφτόμουν. Ξέρω πως είχα επιλογές, πως υπήρξαν δρόμοι που δεν πήρα, άνθρωποι που δεν γνώρισα, ζωές που δεν έζησα.
Αλλά τίποτα από αυτά δεν μετανιώνω.
Γιατί σε εσένα βρήκα κάτι που δεν είχα ξαναβρεί.
Δεν ήταν ο έρωτας που σου γκρεμίζει τη λογική. Ήταν κάτι πιο σπάνιο.
Ήταν εκείνη η ήρεμη βεβαιότητα πως, για πρώτη φορά, ήμουν ακριβώς εκεί που έπρεπε να είμαι.
Δεν ξέρω τι θα γίνει αύριο. Δεν ξέρω τι μας επιφυλάσσει ο χρόνος.
Ξέρω όμως ένα πράγμα.
Ότι έμεινα για σένα, και δεν το μετάνιωσα ποτέ.
