Γράφει η Θώμη Μπαλτσαβιά
Οι άνθρωποι έχουμε μια τάση να λέμε μα και να πιστεύουμε σε μεγάλες κουβέντες. Οι δυο πιο σπουδαίες από αυτές ήταν και θα είναι το ΠΟΤΕ και το ΠΑΝΤΑ! Κρύβουν μέσα τους κάτι τόσο απόλυτο που καταλήγει αστείο και γραφικό όταν έρχεται η ίδια η ζωή να διαψεύσει κάθε ποτέ, κάθε πάντα κι αυτό γίνεται κάθε φορά σε όλους ανεξαιρέτως.
Θυμάμαι λοιπόν..θυμάμαι εσένα να μου λες μπόλικα.. ποτέ και κάμποσα.. πάντα. Άσε βρε αγόρι μου τις απόλυτες και βαρύγδουπες δηλώσεις. Πάει πολύς καιρός που πήρα το μάθημα κι έβαλα μυαλό. Δεν πιστεύω σε τέτοιες κουβέντες και σε όσα υποτίθεται αντιπροσωπεύουν. Δε μου αρέσει να μου τις λένε και μου χαλάει τα πάντα αν τις ακούσω. Δεν τις λέω ούτε στον εαυτό μου πλέον και θεωρώ είναι το πιο σημαντικό σημάδι ωριμότητας κι εξέλιξης.
Άσε λοιπόν αγόρι μου τα ποτέ και τα πάντα σε μένα. Χάρισέ μου απλώς όλα τα ΤΩΡΑ σου κι αυτό είναι το πιο υπέροχο. Κάθε τώρα που θα μας βρίσκει μαζί προσυπογράφει όσα κανένα πάντα δε θα το κάνει. Κάθε μας τώρα θα στέλνει όλα τα ποτέ στα τσακίδια. Ας είμαστε έντιμοι κι ειλικρινείς: κανένας δεν εννοεί το ποτέ μήτε το πάντα. Μόνο εκείνη τη στιγμή το πιστεύει αλλά η ζωή θα του δείξει και θα του αποδείξει ότι είναι μάταιο..ανόητο.
Υποσχέσεις δε μπορούμε να δώσουμε ούτε στον εαυτό μας διότι δε ξέρουμε αν θα είμαστε σε θέση ή ακόμη και σε διάθεση να τις τηρήσουμε.
Λέξεις με μεγάλο βάρος που σε στιγμές αδυναμίας τις λένε τα χείλη μας με ελαφριά καρδιά. Ποιος μπορεί να εγγυηθεί ή να προβλέψει τι θα συμβεί; Ποιές θα είναι οι συνθήκες ακόμη κι αύριο; Αγόρι μου..ακόμη κι αν εννοείς αυτές τις κουβέντες πάλι εκτίθεσαι. Γιατί πολύ απλά, κανείς από μας δεν είναι ο ίδιος άνθρωπος μετά από λίγο. Όλα γράφουν πάνω μας. Το καθετί βάφει μέσα μας.
Άκουσέ με..πίστεψέ με αγόρι μου. Πιο έντιμο από το τώρα δεν υπάρχει αρκεί να το θες με κάθε σου μόριο. Φτάνει να το παλέψεις με όλη σου την καρδιά. Ο λόγος που τα λες είναι για να έχεις την ψευδαίσθηση πως έχεις τον έλεγχο. Τον έλεγχο της ψυχής σου, της ζωής σου. Σα να θέλεις να κάνεις συμβόλαιο μαζί μου και να περιμένεις το ίδιο κι από μένα. Όμως καρδιά μου, οι ανθρώπινες σχέσεις και τα συναισθήματα ή η όποια πορεία και κατάληξη, δεν δεσμεύονται με εγγυήσεις.
Κάθε μέρα προσπαθείς, διεκδικείς και δίνεις εξετάσεις. Αυτό δεν είναι αποτυχία..είναι η πραγματικότητα. Δώσε μου όλα τα τώρα σου και πάρε τα δικά μου. Αντί να ανησυχούμε για το πάντα και το ποτέ, ας αφεθούμε και χωρίς αγωνία να το ζήσουμε. Μπορείς να είσαι συνεπής σήμερα; Μου φτάνει. Το ίδιο κάθε μέρα από την αρχή ώστε να μη μοιάζει τρομακτικό και κυρίως να μην προδώσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό.
Ναι..λιγότερο εντυπωσιακό το τώρα από το ποτέ ή το πάντα. Πιο αληθινό κι αυθεντικό όμως οπότε μας κάνει ειλικρινέστερους και ανθρώπινους. Μάτια μου ξέρεις κάτι; Οι μεγάλες κουβέντες δεν περιγράφουν τη ζωή αλλά την ανάγκη μας. Την αδυναμία μας ορίζουν όμως δεν είναι η ζωή κάτι που καθορίζεις, προβλέπεις και κυρίως βάζεις στον πάγο. Μπροστά σε αυτό, χάνουμε το παρόν κι εγώ θέλω να ρουφάμε την κάθε μας στιγμή.
Το ζητούμενο αγάπη μου είναι να αντέξουμε κάθε τώρα κι όχι να χτίσουμε ποτέ και πάντα σε μια άμμο κινούμενη. Αν απαλλαγούμε από αυτά θα απολαύσουμε με τη σωστή έννοια όσα έχουμε. Γι’αυτό σου λέω μάτια μου..Άσε τα ΠΟΤΕ και τα ΠΑΝΤΑ σε μένα και χάρισέ μου απλώς όλα τα ΤΩΡΑ!
