Γράφει η Χρυστάλλα Σωτηρίου
Και τι να ναι πάλι αυτό; Που έρχεται έτσι απρόσμενα κι απρόοπτα με θράσος εισβολέα και μου αναστατώνει ξαφνικά την άρτια προγραμματισμένη εικόνα της ζωής μου; Εμένα που μέχρι σήμερα νόμιζα πως είχα μάθει και είχα νιώσει πολλά μέσα στο ταξίδι μου. Που είχα μαζέψει στη βαλίτσα μου ένα σωρό έντονες στιγμές, εμπειρίες και συναισθήματα. Χαχανητά, έρωτες, τρέλες, τολμηρές και άλλοτε δειλές κινήσεις, πόνο, δάκρυα που καίνε το δέρμα, θυμό κι επανάσταση. Τι είναι πάλι αυτό που νιώθω; Γιατί δεν το έχω νιώσει ποτέ ξανά; Και πώς το λένε;
Δεν είναι δυνατόν να μη μπορώ εγώ να το ονομάσω, να το βάλω σε τάξη, έστω σε μία κατηγορία… Γ*****! Γιατί με ελέγχει και δεν το ελέγχω;
Εγώ είμαι δυνατή, εγώ τα καταφέρνω, εγώ διαχειρίζομαι τα εύκολα και παίζω στα δάχτυλα τα δύσκολα. Εγώ ξέρω, εγώ δεν, εγώ ποτέ, εγώ πάντα, εγώ, εγώ, εγώ…
Εγώ κουράστηκα. Κουράστηκα να δίνω απαντήσεις σε όλους και όλα. Κουράστηκα να πρέπει να είμαι και να φαίνομαι καλά. Εγώ κουράστηκα να ακούω. Κουράστηκα να σκέφτομαι. Τι; Γιατί; Πώς; Πότε; Πόσο; Και μετά τι;
Κουράστηκα και παρατάω τις ερωτήσεις σας. Θα μείνουν χωρίς απάντηση αυτή τη φορά.
Εγώ τώρα μόνο νιώθω. Νιώθω…
Αυτό μου έλειψε. Γι’ αυτό διψούσα πάντοτε. Αυτό με ταξιδεύει κι ας είναι και χωρίς αποσκευές. Χωρίς αποσκευές και χωρίς προορισμό. Αυτό με μεθά κι ίσως αυτό με σκοτώσει. Μα θα το χω διαλέξει εγώ. Ή ίσως πάλι όχι… Ίσως με διάλεξε αυτό ή ίσως να… Φτάνει.
Με κούρασαν και οι λέξεις. Θέλω μόνο να νιώθω… Αφήστε με μόνο να νιώθω…
