Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Και για πες, που είχαμε μείνει κούκλα μου; Α ναι, εκεί που εγώ ήμουνα ο ένας σου, ο μοναδικός σου κι ο ξεχωριστός σου είχαμε μείνει.
Εκεί που δεν μπορούσες να ζήσεις χωρίς εμένα κι εκεί που μ΄ αγαπούσες και τρόμαζες να μην σου πάθω τίποτα κι ύστερα ρε αθεόφοβη έφυγες.
Τι λέγαμε; Α ναι μωρέ, λέγαμε για εσένα και για έμενα, για εμάς λέγαμε.
Λέγαμε λόγια παχιά, εντυπωσιακά κι όμορφα, που όμως μόνο ο ένας τα εννοούσε κι ο άλλος τα ξεστόμιζε απλά, έτσι για να εντυπωσιάσει. Κι ομολογώ, από το λίγο που θυμάμαι, ότι σε αυτό ήσουνα πολύ καλή, να μη σου πω δηλαδή πως ήταν και το μόνο πράγμα που εσύ ήσουνα καλή.
Κάτσε λίγο μωρέ, να στρίψω και να ανάψω ένα τσιγάρο, αλήθεια, εσύ καπνίζεις ή μήπως σε ενοχλεί ο καπνός μου; Κι αυτό ρε πούστη μου το ξέχασα!
Αχ, τι μου έλεγες γαμώτο; Όλο ξεχνάω τελευταία, που να πάρει ο διάολος!
Ξεχνάω την μυρωδιά σου, το χρώμα των ματιών σου, τον τρόπο που κοιμόσουνα, πως έπινες τον καφέ σου, τον ήχο της φωνής σου, τα σχέδια που κάναμε μαζί, αν κάναμε, γιατί που να θυμάμαι.
Ξεχνάω πως ήτανε η υφή από το δέρμα σου και τις λεπτομέρειες του κορμιού σου.
Ξεχνάω αν είχε ένταση η αγκαλιά μας ή αν ήτανε κρύα.
Ξεχνάω τι γεύση είχε το φιλί σου, αν μου άρεσε ή αν μου ήτανε αδιάφορο.
Ξεχνάω τους μορφασμούς σου, τις ανάσες και τις φωνούλες σου, όταν με έρωτα σε έκαιγα.
Θαμπώνει η μορφή σου, ξεφτίζεις, ξεθωριάζεις.
Μα δεν πειράζει που αρχίζω και ξεχνάω, γιατί μαζί με όλα τα όμορφα που τόση ώρα προσπαθείς να μου θυμίσεις, ξεχνάω και τα “όμορφα” σου ψέματα, τις “όμορφες” πληγές που μου κατάφερες και το πόσο πολύ “όμορφα” με πόναγες, κάθε φορά με τις φυγές σου…
Πω πω, για θύμισε μου λοιπόν γιατί πάλι λησμόνησα ή μάλλον, τώρα που το ξανασκέφτομαι, ασ΄ το να πάει να γαμηθεί κουκλίτσα μου, μην μου θυμίζεις!
Καλύτερα είναι θαρρώ τώρα που αρχίζω και (σε) ξεχνάω.
