Γράφει η Ντέμη Καργάτζη
Πολλές φορές ως τώρα, ήρθες σε δύσκολη θέση κι ίσως άλλες τόσες να έχεις μπροστά σου. Πάντα όμως, ξεκινούσες με περίσσιο ενθουσιασμό, με μια χαρά, μ’ έναν έρωτα που φαινόταν στα μάτια σου. Τις ατέλειες του συντρόφου σου τις αγάπησες κι οι μικρές διαφωνίες μαζί του σ’ ενοχλούσαν αλλά δεν σε τρόμαζαν. Έκαιγε η ελπίδα μέσα σου, πως αυτός είναι ο δικός σου άνθρωπος κι είχες τόσες πολλές όμορφες στιγμές μαζί του.
Μα κάποια στιγμή -δεν κατάλαβες ίσως και ποτέ το λόγο- τα θέλω σας άρχισαν να συγκρούονται. Σ’ αυτή τη δύσκολη θέση αναφέρομαι, γι’ αυτά τα όνειρα σας, που δεν είναι πλέον κοινά. Όταν δεν έχετε ένα κοινό σημείο «συνάντησης» μεταξύ σας, ποια λύση να βρεις; Να κατευνάσεις τα θέλω σου για χάρη του ή να χωρίσουν οι δρόμοι μας μια και καλή βάζοντας εσένα στην πρώτη γραμμή;
Παίρνοντας χώρο και χρόνο, καταναλώνοντας σκέψη, παίρνεις τελικά μια απόφαση. Πρέπει να φύγεις από κει που δεν είσαι ευτυχισμένος. Η λύση του συμβιβασμού δεν σου ταιριάζει. Μα καλά, αυτός είναι ο άνθρωπός σου; Ο ενθουσιασμός εξαφανίστηκε, η χαρά έγινε πικρία κι ο έρωτας εξαϋλώθηκε. Πολύ στριμώχτηκες και κουράστηκες στα τελευταία.
Καν δε θυμάσαι αν πήρες εκείνη την απόφαση με καθαρό μυαλό, σημασία όμως έχει πως την πήρες. Θυμάσαι όμως, την ανακούφιση που ένιωσες και την καταπίεση που έφυγε από πάνω σου και σ’ έκανε να νιώσεις καμιά δεκαριά κιλά ελαφρύτερος. Μια ελευθερία όλη δική σου. Έκατσες ύστερα δυο-τρία βράδια μόνος σου κι άλλα τόσα βρέθηκες με φίλους. Και το κενό. Πού πήγε η πικρία κ ο θυμός σου; Γιατί ξαφνικά θρονιάστηκε στο μυαλό σου η νοσταλγία;
Όλα τα όμορφα τα θυμήθηκες, όλα τα γέλια και τα χάδια σας. Ναι, σου λείπει. Μην το αρνηθείς, να το παραδεχθείς. Ήταν ένα κομμάτι της ζωής σου που με τα βίας και σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα το πέταξες έξω. Δενόμαστε, ξέρεις, οι άνθρωποι ενίοτε με άλλους ανθρώπους και συνδεόμαστε μαζί τους. Τη γουστάρουμε τη συνήθεια και στα κρυφά μας αρέσει η ρουτίνα μας.
Οι απότομες αλλαγές μας ξενίζουν και μας κάθονται στο στομάχι. Δεν είναι εξάλλου και στο αίμα μας η μοναξιά κι όταν μια ανθρώπινη σχέση τελειώνει, νιώθουμε λιγάκι αδύναμοι. Άκρως φυσιολογικό, καθόλου μεμπτό. Αυτό όμως δε σημαίνει πως έχουμε κάνει λάθος. Δε σημαίνει πως αυτός ο άνθρωπος χωράει και πάλι στη ζωή μας. Ένας μηχανισμός του μυαλού είναι κι αυτός, σκέψου, που σε κάνει να διαγράφεις όλα τ’ άσχημα και να κρατάς μόνο τα όμορφα. Αυτός ευθύνεται και προστατεύει το μυαλό σου από τον πόνο και τη θλίψη.
Μην απογοητεύεσαι όταν σου λείπουν άνθρωποι. Υποσυνείδητα επιλέγεις να βλέπεις τη θετική πλευρά των ανθρώπων και μόνο κι αυτό, όχι μόνο είναι καλό, αλλά κι εξαίσιο. Είσαι από εκείνους τους ωραίους ανθρώπους που συγχωρούν και δεν κρατούν κακία σε κανένα. Απλά δεν υπάρχει λόγος να μετανιώσεις. Μ’ εκείνους που δεν τα βρήκες μια φορά, δεν θα τα βρεις ούτε δεύτερη ούτε τρίτη. Θυμήσου το λόγο που τους έδιωξες. Σου στέρησαν την ευτυχία σου. Όσο και να σου λείπουν, απλά δεν χωρούν στη ζωή σου.
