Γράφει η Κική Γ.
Άντρες. Δηλωμένα αρσενικά, με χαρακτηριστικά τελικά, αμφιλεγόμενα. Οι άντρες θέλουν τη γυναίκα δίπλα τους να τη νιώσουν και να ζήσουν τον έρωτα.
Δεν συμβιβάζονται με καμία εικόνα, με καμία οθόνη και κανένα πληκτρολόγιο, που θα αντικαθιστά το “μαζί “.
Οι άντρες φορούν και τιμούν τα παντελόνια τους. Λένε κουβέντες ξεκάθαρες, αληθινές και δεν ξεχνούν τη λέξη ευγένεια. Μοιράζονται συναισθήματα. Έχουν ένα αυτί ικανό να ακούσει και να προσφέρει βοήθεια.
Έχουν χώρο στη καρδιά τους και την ανοίγουν σε όσους έχουν ανάγκη να ακουμπήσουν εκεί, χωρίς να κινδυνεύουν τα μυστικά τους. Παλεύουν για αυτό που θέλουν και το διεκδικούν. Αν χρειαστεί κλαίνε και πέφτουν, μα ξανά σηκώνονται.
Ξαναγεννιούνται από τις στάχτες τους και παίρνουν τη ζωή στα χέρια τους. Δε στηρίζονται σε κανέναν και δεν χρειάζονται δεκανίκια. Προσπαθούν να είναι αυτόνομοι και επαγγελματικά τακτοποιημένοι.
Φροντίζουν τη θηλυκή ύπαρξη, φέρονται όμορφα, ανοίγουν πόρτες, πληρώνουν λογαριασμούς. Σέβονται τις ευάλωτες και ευπαθείς ομάδες και χρησιμοποιούν τη σωματική τους δύναμη, μόνο για βοήθεια.
Ξεχάσαμε και θάψαμε σημαντικές αξίες και μπερδέψαμε, ή δεν μάθαμε ποτέ, σημαντικές λέξεις. Άλλο η λέξη άνδρας, άλλο ανδρείκελο. Τελικά, μάλλον από την παιδική ηλικία χρειαζόμαστε απαραίτητα και ένα καλό λεξικό. Ίσως, τότε αντιληφθούμε εγκαίρως, σε ποια κατηγορία ανήκουμε.
