Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Άκουσες ποτέ τη καρδιά σου να σπάει, να θρυμματίζεται και να κόβεται στα δυο; Άκουσες εκείνον τον εκκωφαντικό θόρυβο που κάνει όταν διαλύεται και γίνεται χίλια εκατό ένα κομμάτια; Άκουσες αυτόν τον περίεργο γδούπο που βγαίνει από μέσα σου αλλά τον καταλαβαίνεις μόνο εσύ;
Είναι αυτός που πονάει πιο πολύ. Είναι αυτός ο ψυχρός, ο άχαρος, ο άβολος που μετά δε ξέρεις τι να πεις. Είναι ο ήχος της σιωπής, αν ακούγεται όταν σωπαίνει. Είναι τα λόγια της υποκρισίας, του δήθεν νοιάξιμο της, της λύπης και της μιζέριας. Είναι το ψεύτικο γέλιο και της απλής απάντησης του όλα καλά. Είναι οι μονολεκτικές συζητήσεις στη συνομιλία του viber , οι κινούμενες φατσούλες των gif και τα μη αναγνωσμένα sms , ενώ κατά βάθος θες να πληκτρολογήσεις ολόκληρη έκθεση λυκείου.
Είναι οι σκέψεις που κάνεις κάθε βράδυ πριν σε πάρει ο ύπνος για τα καλά. Είναι η πεσμένη μόνιμη διάθεση μαζί με την χαμηλή αυτοεκτίμηση που έχεις για το είναι σου. Είναι ο θλιμμένος εαυτό σου στο καθρέφτη του σπιτιού σου, τα κομμένα μάτια από την αϋπνία και τα μισό σβησμένα αποτσίγαρα στο τασάκι του σαλονιού. Είναι η αμήχανη στιγμή όταν σε ρωτούν τί έχεις και το «τίποτα» να κρύβει όλα τα «γιατί» του κόσμου όλου.
Είναι η άδεια ψυχή που κουράστηκε να αντέχει. Είναι ο πόνος ο βαρύς που ξαφνικά σταματά να υπάρχει. Είναι η «στάση της φάλαινας» που τα καταπίνει όλα. Είναι οι άνθρωποι που λιγοστεύουν. Είναι αυτοί που μένουν και αυτοί που φεύγουν, άλλοι από επιλογή και άλλη από κατάρα. Είναι τα αναπάντητα ερωτήματα που τώρα, έπαψες να σε νοιάζουν οι απαντήσεις. Είναι οι στιγμές που ένιωσες ότι άξιζαν και τελικά δεν είχαν τη παραμικρή αξία. Είναι οι περαστικοί που μετάνιωσες που τους άφησες να φύγουν. Οι λέξεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ. Οι μνήμες που χάθηκαν και αυτές που εύχεσαι να ξανάρθουν.
