Γράφει η Λιάνα
Και ξαφνικά η ζωή μου γέμισε με διεκδικητές του θρόνου σου. Λόγια, λόγια, υποσχέσεις, ψεύτικες φιλοφρονήσεις και ανόητα κοπλιμέντα. Για να κερδίσουν μια θέση στην τόσο δελεαστική, νομίζουν, καθημερινότητά μου.
Και τους αφήνω να πασχίζουν να αποδείξουν ποιος είναι ο καλύτερος, χωρίς καν να θυμάμαι ένα πρόσωπο ή ένα όνομα. Έχει γίνει συνήθεια πια, να αποκαλώ τα αρπακτικά με συγκεκριμένες λέξεις, γιατί για μένα η υπόστασή τους είναι μηδενική. Οι φωνές τους με ζαλίζουν και η εικόνα τους με αηδιάζει, αλλά αφήνω να παίζεται το εργάκι απλά και μόνο για να δω μέχρι που μπορεί να φτάσει ο ανθρώπινος εξευτελισμός για την κατάκτηση της σάρκας.
Η θέση σου άδειασε οριστικά. Με δική μου επιλογή και με εμένα να κάνω την τελετή εκθρόνισης. Μπορεί από εκείνη τη μέρα η καρδιά μου να κλείδωσε, μπορεί να μην μπορώ να νιώσω ούτε μια επιθυμία, αλλά εκτέλεσα το τελετουργικό μου θαυμάσια. Εσύ έφευγες κι εγώ μάτωνα, εσύ απομακρυνόσουν κι εγώ ψιθύριζα το όνομά σου. Ήμουν όμως τόσο τέλεια ηθοποιός, που πίστεψες απόλυτα τα λόγια μου. Αφού δεν γύρισες να ρίξεις ούτε μια ματιά, τέτοια ταπείνωση ένιωσες.
Έχουν περάσει μέρες πολλές, έπαψα να μετράω και ακόμα από τη θέση που ήμουν όταν σου είπα το αντίο δεν έχω κουνηθεί. Νοερά κάθε μέρα ζω και μια από τις αναμνήσεις μας. Θυμάμαι και κάποια από τις λέξεις σου. Κρυφοκοιτάζω τη φωτογραφία σου, εκείνη που γελάς στο φακό και πιάνω τον εαυτό μου να χαμογελάει στην εικόνα σου. Πόση εξάρτηση πια;;
Τώρα που ο θυμός καταλάγιασε και αρχίζει η καταραμένη αυτοκριτική μου, ξέρω καλά πως το μερίδιο της ευθύνης και δικό μου. Γιατί όλα αυτά που έκανες ή ζήτησες τα προκάλεσα. Από την έπαρση που είχα, επειδή είχα κατακτήσει ένα κομμάτι του μυαλού σου , νόμιζα πως ήμουν άτρωτη. Δυστυχώς, αποδείχτηκε περίτρανα, πως όποιος θέλει τα πολλά χάνει και τα λίγα.
Τώρα δεν ντρέπομαι να πω, πως μου λείπεις αφάνταστα. Ψάχνω να σε βρω μάταια, με όσους τρόπους σε έβρισκα παλιά. Αλλά κρύφτηκες καλά αυτή τη φορά. Ξέρω πως ίσως με παρακολουθείς, πως με εκδικείσαι για όλες τις πιεστικές στιγμές που σε έκανα να νιώσεις. Για τον εξευτελισμό που χρησιμοποίησα ως όπλο μου για να σε κάνω να φύγεις. Ξέρω πως είσαι κάπου τριγύρω, άλλωστε δεν τελειώνουν τόσο εύκολα οι ανεκπλήρωτες ιστορίες. Ειδικά αυτές που κρύβουν μέσα τους τόσο αρρωστημένο πάθος. Τόσα ανομολόγητα συναισθήματα.
Είμαι σταθερά αδρανής. Σε έναν κόσμο που κινείται γρήγορα. Συμμετέχω σε όλα κανονικά μεν, μηχανικά δε. Μοιάζω νορμάλ, χαρούμενη, γοητευτική. Συνεχίζω τη ζωή μου, τα θέλω μου και παίζω δυνατά το παιχνίδι της κατάκτησης που με δίδαξες. Είμαι, βαρετά για μένα, πρόθυμη για όλα, ζω φαινομενικά μια απόλυτα φυσιολογική καθημερινότητα.
Μα κάθε φορά που αφήνω το μυαλό μου να ξεφύγει, προβάλλονται, σαν σε κινηματογραφική οθόνη, όλα αυτά που περάσαμε μαζί. Με κάθε λεπτομέρεια. Εικόνες από αγγίγματα, χαμόγελα, εκείνο το αγαπημένο μασάζ, η έκφραση σου όταν άνοιγες την πόρτα, η φωνή σου στο μυαλό μου, αγαπημένο τραγούδι και η συντροφιά σου βάλσαμο, για μια ψυχή που μέσα της είχε φωλιάσει η θλίψη.
Σε πίεσα πολύ, το αναγνωρίζω. Ήθελα να γίνεις κάτι διαφορετικό απ’ τον εαυτό σου. Ήθελα να βλέπεις μόνο εμένα. Να μιλάς μόνο σε μένα. Κι εσύ μου φώναζες απ’ την αρχή πως ζητάω το αδύνατο, πως εμείς μπορούμε να μοιραζόμαστε μόνο λίγες συγκεκριμένες στιγμές. Αλλά εγώ εκεί, θέλησα να ρουφήξω μονομιάς όσα ένιωσα, δεν έκανα υπομονή να κερδίσω, απαίτησα και τελικά έχασα τα πάντα…
Δεν είμαι αδύναμη. Ούτε δυστυχισμένη. Αντίθετα έχω μεγάλα αποθέματα δύναμης μέσα μου. Δεν κλαίω για έναν χαμένο έρωτα, ούτε πρόκειται να καταστρέψω όσα έχτισα, εξαιτίας του. Απλά σαν γυναίκα, όταν έρχεται η στιγμή που θυμάμαι εκείνο το αγαπημένο στόμα, χάνω λίγο τον βηματισμό μου. Μπερδεύω λίγο το παρελθόν με το παρόν και ζω σε έναν ίλιγγο επιθυμίας.
Μου λείπεις και ευχαριστώ επιτέλους τον εγωϊσμό μου, που με άφησε να το παραδεχτώ. Θα μπορούσα να ξαναζήσω την ίδια ιστορία δεκάδες φορές, αρκεί να έβλεπα ξανά εκείνο το βλέμμα που με έφτανε σε άλλο επίπεδο ικανοποίησης. Μου λείπεις και είναι πολύ αργά πια να κάνω οτιδήποτε, παρά μόνο να σε θυμάμαι και να προσδοκώ μια κίνηση. Μου λείπεις και αν ξαναρχόσουν δεν θα μπορούσα να χορτάσω με τίποτα τη μοναξιά που ένιωσα από την ώρα που χαθήκαμε.
Θα μείνεις για πάντα το πιο γλυκό και συνάμα μισητό πρόσωπο που κατέκτησε απόλυτα μέρη του εαυτού μου, που ούτε καν γνώριζα την ύπαρξή τους. Περιμένω…δεν ξέρω τι, γιατί !!
Το μόνο σίγουρο είναι πως κανείς δεν θα μπορέσει να κλέψει, ότι δικαιωματικά σου ανήκει : Την ανάσταση της χαμένης μου αυτοπεποίθησης…
