Γράφει η Δέσποινα Χατζάκη.
Μ’αρέσει να παρατηρώ τα χέρια των ανθρώπων!
Προσπαθώ κοιτάζοντάς τα να καταλάβω τη ζωή τους, τη δουλειά τους, τον χαρακτήρα τους.
Αγαπώ τα χέρια γιατί μπορούν να δημιουργούν, να αγκαλιάζουν, να κατασκευάζουν, να γράφουν, να προσφέρουν..
Περιεργάζομαι τα ανθρώπινα χέρια το πώς κρατούν τις χειρολαβές των λεωφορείων, πώς πληρώνουν στα ταμεία, πώς χαιρετούν, πώς κινούνται όταν συνοδεύουν την ομιλία!
Τα χέρια κρύβουν ερωτισμό!
Μου αρέσει να κοιτώ τα ανδρικά χέρια!
Να περιεργάζομαι τα δάχτυλα αν είναι μακριά, αν είναι κοντά, αν είναι λεπτά, αν είναι σκληραγωγημένα..
Χωρίς να μιλούν προδίδουν τη δημιουργικότητά τους, την κούραση ή την καλοπέρασή τους.
Υπάρχουν χέρια τραχιά, χέρια λευκά και απαλά, χέρια χτυπημένα ή πολυδουλεμένα με φλέβες έτοιμες να εκραγούν.
Χαζεύω τον τρόπο που τα ανδρικά χέρια αγκαλιάζουν το ποτήρι ή σφίγγουν το τιμόνι.
Το βλέμμα μου πέφτει στον καρπό, στον βραχίονα, στο δέρμα.. Τα χέρια λένε πολλά!
Άλλα μαρτυρούν ότι θέλουν να σ’αγκαλιάσουν, άλλα να σε μουντζώσουν, άλλα να σε αγγίξουν απλά, να σε ζεστάνουν ή να σε απομακρύνουν.
Τα χέρια έχουν “φωνή”! Ναι!
Τα χέρια μαρτυρούν πράγματα που το μυαλό ξεχνάει. Έχουν θύμηση για ό,τι κράτησαν και η όψη τους “φωνάζει” για καθετί που ένιωσαν! Υπάρχουν τόσα διαφορετικά χέρια.
Μας το θυμίζουν και οι Locomondo στο υπέροχο τραγούδι τους “Χέρια σαν κι αυτά!” Ακούστε το!
