Γράφει η Ιωάννα Ντρε
Παραμονή πρωτοχρονιάς σήμερα και όλοι κάνουν τις τελευταίες τους ετοιμασίες για το ρεβεγιόν. Κι εγώ το ίδιο. Θα βγω να διασκεδάσω.
Γεμάτη κόσμο η βραδιά. Όλοι αγαπημένοι γύρω μου και χαρούμενοι. Κρίμα που δε μπορώ να το πω αυτό και για μένα γιατί κάτι μου λείπει. Λείπεις εσύ. Για άλλη μια φορά λείπεις…
Κάθε τέτοια μέρα πεθαίνει η ελπίδα που θα σε έφερνε κοντά μου και ξαναγεννιέται μια άλλη, πως μέρα με τη μέρα θα φανείς, θα σου μιλήσω και θα μπορέσω να ζήσω μόνο για σένα κι εσύ για μένα, ακόμα και αν αυτό κρατήσει μονάχα λίγα λεπτά.
Κάνω μια ευχή κάθε χρονιά με το που αλλάξει ο χρόνος και πρωταγωνιστής και στην φετινή μου ευχή θα είσαι εσύ.
Ξέρεις ότι θα ήθελα να ήμασταν μαζί τώρα; Τουλάχιστον για ένα λεπτό. Μόνο να μπορούσα να χωθώ στην αγκαλιά σου και να σου εκμυστηρευτώ ευχή μου.
Αλλά δε μπορώ. Δεν υπάρχεις στη ζωή μου, όμως ζεις μέσα μου. Κατοικείς στην καρδιά μου και κάνεις βόλτες στο μυαλό μου συνέχεια.
Σήμερα κλείνει ένα τεύχος της ζωής και συνεχίζεται το επόμενο της νέας χρονιάς και στο τεύχος αυτό θα κάνω ότι δεν κατάφερα στο προηγούμενο και θα δημιουργήσω την κάθε μέρα όπως τη θέλω εγώ και ανάμεσα στις σελίδες του νέου αυτού τεύχους θα ήθελα να συμπεριλαμβάνεσαι κάπου κι εσύ. Έστω μια παράγραφος να γραφτεί αλλά να είναι μονάχα για μας τους δυο.
