Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου
Ούτε απόψε έφυγα. Κι η μέρα που θα ξημερώσει, πάλι εδώ θα με βρει. Δεν έφυγα, κι ας με περίμενε η επόμενη αγκαλιά.
Δεν το έβαλα στα πόδια, κι ας με φοβίζει αυτό που βλέπω στο πρόσωπό σου.
Έμεινα εδώ. Εδώ που όλα ξεκίνησαν κι εδώ που όλα μοιάζουν να έχουν τελειώσει.
Έμεινα εδώ, γιατί μόνο εδώ υπήρξα αληθινή.
Έμεινα εδώ, γιατί όταν σου χτύπησα την πόρτα, εσύ μου άνοιξες. Εδώ, λοιπόν.
Εδώ. Ας φύγουν όλοι. Ας φύγεις κι εσύ κι ας μείνω μόνη μου. Δε με τρομάζει η μοναξιά.
Μ’αυτή τα βγάζω πέρα.
Η ψευτιά των ανθρώπων με τρομάζει και μονάχα αυτή δεν έμαθα πώς να διαχειριστώ.
Κι ίσως από κάποιους να θεωρούμαι δειλή, παθητική, αφελής…
Όμως γενναίος δεν είναι εκείνος που βλέπει το θηρίο και το σκοτώνει, μα εκείνος που το εξημερώνει.
