Γράφει η Jinxie Jinx
Θα μπορούσε να ναι εκείνο το ταξίδι του ονείρου, όπως όνειρο είχε καταντήσει για μένα να βάλω και τα δύο χέρια στο πομολο της πόρτας και να την ανοίξω, αθόρυβα. Χωρίς προετοιμασία κι εξηγήσεις. Με ο,τι πρόλαβα κι έριξα πάνω μου σκεπαζοντας τη γύμνια του ύπνου μου και να φύγω.
Χωρίς να με νοιαξει τι θόρυβο θα κάνει η πόρτα κλείνοντας.
Χωρίς απάντηση στην εμβροντητη ερώτηση σαν από το βάθος του τούνελ της ζωής μου “Κορίτσι μου, πού πας”;
Πάω όπου με οδηγεί η καρδιά μου λοιπόν. Κινούμαι σχεδόν αυτόματα σαν υπνωτισμενη.
Ο γιος μου θα λάβει μήνυμα στο κινητό να μην ανησυχεί, το γραφείο μια καλη δικαιολογια ασθενειας για αρχη, κι ο συγκάτοικος βλέπουμε…
Έρχομαι εκεί να σε βρω με ένα ταξί. Εισαι συνενοχος. Σε λογαριαζω κίνητρο και αρα γιατι οχι και συνοδοιπορο μου;
Λίγο με νοιάζει πού και πώς θα είσαι. Σε έχω χρόνια στα όνειρά μου.
Άλλωστε είσαι δίπλα στον Πειραιά τ’ ορμητηριο μου για τη θάλασσα του Αιγαίου, εκεί που ορίζουν τα θέλω μου.
Βολοδερνεις εκεί στη Δύση της Μεγαλούπολης – Τέρας που ζούμε.
Αγορευεις να ισιωσεις το στραβό “γυαλο” της πόλης σου. Σε ψάχνω στο τηλέφωνο. Σε θέλω μαζί μου στο φευγιό μου. Δεν απαντας. Πρωτότυπο! Σκορπιεσαι πάλι, επί δικαιων κι αδικων. Καλώ εκ νέου. Μισώ τα κινητά που δεν μπορούν να συνδέσουν ένα γιγάντιο θέλω, με το υποκειμενο που το προκαλεί.
Το κινητό μου χτυπά δεν είσαι εσύ, είναι ο συγκάτοικος στην τρέλα μέσα, που αναιτια του την κοπάνησα χωρίς μια έντιμη εξήγηση.
Δεν το σηκώνω είμαι απασχολημενη. Έχω άλλον ένα από τους φοβερούς διαλόγους με το ζιζάνιο μέσα μου.
Με ρώτα, τι κάνουμε τώρα που πάμε, και γιατί έγινε ο,τι έγινε έτσι. Δεν απαντώ στην από μέσα φωνή.
Κάνω μια τελευταία προσπάθεια να σε βρω να σου πω ότι σε θέλω μαζί μου να αρμένισουμε μια τυχαία ρότα στο Αιγαίο απολαμβανοντας αγκαλιά τη διαδρομή με κλειστά κινητά και μάτια κι αισθήσεις ορθανοιχτες.
Στο κινητό βγήκε πάλι η τύπισσα που μου ζητά τυπικά ευγενικά ν’ αφήσω μήνυμα.
Αυτή τη φορά αφήνω μήνυμα. Σε σένα και στην ως εκείνη τη στιγμή ψευδαίσθηση ότι είσαι μέρος του ονείρου μου!
Σου λέω ότι σ’ αγαπώ αλλά κουράστηκα να σε κυνηγάω και να είμαι επιλαχουσα στις στιγμές σου κι όχι πρώτη στις ανάγκες σου.
Και φεύγω κι από σένα. Κι από όλους.
Κατεβαίνω στο λιμάνι του Πειραιά, κοιτάζω που πάνε τα επόμενα πλοία και διαλέγω εκείνο το ένα, με το πιο μακρινό δρομολογιο.
Το εισητήριο όμως, χωρίς επιστροφή!
Την ώρα της επιβίβασης πιάνω τον εαυτό μου να κλαίει…
Ανεβαίνω τη σκάλα του πλοίου και από τα μάτια μου τρέχουν ποτάμι όλα εκείνα τα “δεν γίνεται” και “δεν μπορώ”, που έλεγα σε σημείο ψυχαναγκασμου στον εαυτό μου.
Γιατί και γίνεται και μπορώ. Να μαι!
Χωρίς ανδρικά μπράτσα – πατεριτσες, χωρίς αποσκευές πάρα μονάχα έναν ανοιχτό ορίζοντα, να απλώνεται μπροστά στα μάτια μου.
Με την καρδιά να χτυπά δυνατά από φόβο αλλά και μια αίσθηση σχεδόν ηδονής, όπως αυτή που νιώθεις όταν κατατροπωνεις τον λύκο του παραμυθιού και μέσα σου του φωνάζεις, ότι δεν φοβάσαι πια να είσαι μόνη στο δάσος της ζωής!
Έχεις εσένα!
Μια υπέροχα μοναδική γυναίκα που έχει τελικά καταφέρει τόσα πολλά νομίζοντας ότι υποστηριζεται από κάποιον αλλά τελικά αυτός ο κάποιος είναι ο μεγαλειώδης εαυτός της.
Το πλοίο λύνει κάβους. Πιάνω τον εαυτό μου να χαμογελά συνωμοτικα. Η ζωή, προχωρά με κάθε καιρό. Με ή και χωρίς συνοδοιπορους.
Έχει να δει και να γνωρισει πολλά ακόμα. Δεν περιμένει να σηκώσουν άγκυρες οι προσαραγμενοι…
Άλλωστε έχει φυλαχτό, έναν Αρχάγγελο που τη βοήθησε κάποτε στα πολύ δύσκολα και το κοχύλι στη τσέπη της τσάντας της.
Το καλύτερο προσκλητηριο για άλλες στεριες.
Απολαυσε τη διαδρομή κορίτσι μου, μια νέα σελίδα στο βιβλίο σου, μόλις ξεκίνησε.
