Γράφει η Αναστασία Κακκαβά
Λες «ξενέρωσα» ή «έχω αρχίσει να ξενερώνω» όμως τι ακριβώς σημαίνει αυτό έχεις αναρωτηθεί ποτέ; Σαφής ορισμός δεν υπάρχει κι αν τυχαία τον βρεις σε κάποιο λεξικό νεοελληνικής ίσως να μην αντιπροσωπεύει ξεκάθαρα αυτό που νιώθεις τη δεδομένη στιγμή.
Η συννεφιά δεν σε ενοχλεί όπως παλιά, αισθάνεσαι μάλιστα πως κάπως ταιριάζει με την κατάσταση που βιώνεις. Δεν παρατηρείς τα πάντα όπως παλιά, δεν έχουν όλα το ίδιο φωτεινό χρώμα όπως πριν ενώ ξεχνιέσαι πλέον συχνότερα. Οι φίλοι σου παραπονιούνται πως χαζεύεις ενώ στη δουλειά καταβάλλεις μεγαλύτερη προσπάθεια για να τα καταφέρεις απ’ ότι προηγουμένως.
Δεν είσαι ακριβώς στενοχωρημένος ή ακριβώς απογοητευμένος, βασικά – τώρα που το σκέφτομαι – δεν είσαι τίποτα «ακριβώς». Δεν είσαι συγκεκριμένος μα πιο πολύ συγκεχυμένος. Στο μυαλό σου δεν υπάρχει ούτε θλίψη ούτε οργή αλλά μια βαβούρα.
Όμως μέσα από όλη αυτή την φασαρία στο κεφάλι σου ξαφνικά η σκέψη σου γίνεται πιο καθαρή, σαν την αχτίδα φωτός που σκίζει τα σύννεφα του ουρανού σου. Περίεργο ε; Ίσως τελικά το ξενέρωμα να μην είναι κατάρα αλλά ευχή γιατί σου προσφέρει τη νηφαλιότητα που αναζητούσες.
Απομυθοποιείς κι αντιλαμβάνεσαι. Επιτέλους πέφτεις από το ροζ συννεφάκι και γίνεσαι αντικειμενικός! Πρόσεχε όμως! Όχι κυνικός, γιατί κάτι τέτοιο θα υποδήλωνε οργή και η οργή κρύβει ελπίδα, όχι! Εσύ είσαι πλέον ρεαλιστής, βλέπεις και νιώθεις την πραγματικότητα.
Οκ κατά πάσα πιθανότητα δεν σου αρέσει και πολύ αυτή η φάση, γελάς λίγο παραπάνω για να κρύψεις την σύγχυσή σου ή βγαίνεις λίγο πιο πολύ για να ξεχνιέσαι ή κλείνεσαι τελείως στον εαυτό σου, όμως – πίστεψέ με – το δύσκολο το έχεις ήδη περάσει.
Ξενερώνουμε με το ίδιο πάθος που αρχικώς ερωτευτήκαμε κι ως εκ τούτου όπως θαυμάσαμε στην αρχή έτσι και αδιαφορούμε στο τέλος. Τώρα είσαι στο τελευταίο και καλύτερο στάδιο θανάτου ενός έρωτα, στη λεγόμενη «ανάρρωση».
Ανασυγκροτείσαι και συνειδητοποιείς πως δεν θέλεις πια αυτό που ήθελες κάποτε γιατί τώρα δεν σου ταιριάζει και τόσο. Μην βιαστείς να αποκαλέσεις τον εαυτό σου «εγωιστή», γιατί κάτι τέτοιο δεν ισχύει! Αυτό δεν λέγεται ψώνιο αλλά αυτοεκτίμηση!
Όταν ερωτευόμαστε δυστυχώς ή ευτυχώς χάνουμε κάθε λογική και πολλές φορές διαλέγουμε το λάθος άνθρωπο. Κάπου διάβασα ότι καμιά φορά αυτό που αγαπάμε διαφέρει από αυτό που μας αξίζει. Ακριβώς έτσι συμβαίνει. Μέχρι να έρθει εκείνη η στιγμή που αυτά τα δύο ιθα συγχρονιστούν ερωτεύεσαι και ξενερώνεις ξανά και ξανά.
Ναι το ξέρω πως αποφεύγεις τις πολλές συζητήσεις για το «θέμα», αφού η πληγή είναι ακόμα ανοικτή, όμως είναι μια φάση που περνά κι όταν τελειώσει θα είσαι πιο δυνατός και πιο έμπειρος να βρεις αυτό που πραγματικά σου ταιριάζει, οπότε κάνε απλώς λίγη ακόμη υπομονή!
