Γράφει η Ελένη Τσακίρη
Δεν είσαι έρωτας, εσύ. Όχι μάτια μου δεν είσαι!
Μπορεί να ήθελα να πιστέψω πως ήσουν, αλλά τελικά με ψυχρή λογική, αμφιβάλλω πια.
Ήσουν τα πάντα, ναι! Φως και σκοτάδι.
Μόνο που το μοναδικό φωτεινό σημείο αρχίζει και τελειώνει στη μέρα που συναντήθηκαν τα βλέμματα μας.
Και ο ενεστώτας του πάντα μαζί, κατέληξε σήμερα σε έναν παρελθοντικό αόριστο που μεταφράζεται πια μόνο σε θολές αναμνήσεις.
Δεν είσαι έρωτας εσύ! Δεν είσαι ο έρωτας που εγώ ορίζω, που χρειάζομαι και που θα με κρατήσει εκεί μέχρι το τέλος.
Ο έρωτας είναι λαχτάρα και δόσιμο μέχρι τρέλας.
Φοβάται τους περιορισμούς, τους εγωισμούς και το ψέμα.
Αν με ρωτάς, ναι τα παραπάνω αποτελούν το τρίπτυχο που σκοτώνει.
Κυριολεκτικά όμως σκοτώνει, γιατί διαλύει οτιδήποτε ωραίο ξεκινά.
Κάπως έτσι λοιπόν ο φτερωτός θεούλης βλέποντας την ψευτιά απογοητευμένος πια, παίρνει τα βέλη του πίσω και ανοίγει τα λευκά του φτερά για σε άλλα ροζ συννεφάκια που δεν θα έχουν βροχή αλλά αγάπη μέσα τους…
Κάποιος, κάπου, κάποτε, είπε ότι εκεί που σταματά η λογική αρχίζει ο έρωτας και αντίστροφα!
Και αφού λογικά μπορώ πια να κάτσω να σε σκεφτώ, να σε αποκωδικοποιήσω, να σε αναλύσω και γιατί όχι να σε αγνοήσω και να σε κρύψω στα υπόγεια του μυαλού μου, τότε ναι μάλλον έτσι είναι!
Δεν είσαι έρωτας εσύ, σου λέω!
