Γράφει η Μπάρμπυ Κορμαρή
Κίτρινο φωτεινό…
Εκείνο το χαρούμενο χρυσοκίτρινο του καλοκαιρινού ήλιου…
Αυτό το χρώμα μου έρχεται στο μυαλό κάθε φορά που τη βλέπω.
Ίσως γιατί το πρόσωπό της φωτίζεται σαν ήλιος κάθε φορά που χαμογελάει.
Ίσως γιατί η αγκαλιά της είναι πάντα ζεστή, σαν αυγουστιάτικο μεσημέρι.
Ίσως γιατί έχει μείνει στο μυαλό μου εκείνη η εικόνα της με το κίτρινο φανελάκι και τη μπαντάνα στα μαλλιά, να χαίρεται σαν παιδί σ΄ εκείνη την παράσταση, που έγινε αφορμή να γνωριστούμε.
Κοινή αγάπη ο χορός και τα καμαρίνια του θεάτρου που μας φιλοξενούσε δεν άφηναν περιθώρια για αποστάσεις. Σκόρπιες κουβέντες στην αρχή και αμήχανα χαμόγελα. Ένα χάος από καλλυντικά και κουστούμια γύρω μας και κάπου ανάμεσα σε ρουζ και σκιές αρχίσαμε να ανταλλάσουμε απόψεις κι εμπειρίες.
Η ώρα της παράστασης πλησίαζε, η αδρεναλίνη στο κόκκινο κι η Άννα να μας διηγείται γιατί διάλεξε το κίτρινο το φωτεινό στο μπλουζάκι της.
Και κάπως έτσι χαλαρά και αβίαστα ξεκίνησε η φιλία μας.
Πέρασε καιρός. Περάσαμε πολλά. Χαρές και λύπες, αλλαγές στις ζωές μας, ακατάσχετες φλυαρίες και συντροφικές σιωπές. Ατελείωτοι καφέδες και κρεπάλες γλυκών, εξορμήσεις στα μαγαζιά και συζητήσεις για μόδα, αναλύσεις επί παντός επιστητού και ανταλλαγές απόψεων. Οι πορείες μας τόσο διαφορετικές, μα συνεχώς βρίσκουμε κοινά σημεία αναφοράς. Ακόμα κι όταν χανόμαστε καιρό, όταν βρισκόμαστε είναι σα να μην πέρασε μια μέρα.
Να ωριμάζει μα να μη μεγαλώνει.
Κι η Άννα πάντα η ίδια. Ένα κορίτσι ανεμοστρόβιλος, με μια σαρωτική θετική ενέργεια και πάντα μια καλή κουβέντα για όλους. Ένα κορίτσι φωτεινό, με βλέμμα καθαρό και ψυχή μικρού παιδιού. Ένα κορίτσι που γελάει, ακόμα κι όταν τα μάτια της είναι συννεφιασμένα. Ένα κορίτσι που χαίρεται την κάθε στιγμή, γιατί ξέρει ότι η ευτυχία κρύβεται στα μικρά, τα απλά, τα καθημερινά. Ένα κορίτσι που ελπίζει κι ονειρεύεται.
Και σήμερα, που ξεκινάει έναν καινούριο κύκλο στη ζωή της και φεύγει για μια πόλη χιλιόμετρα μακριά, ένα θέλω να της πω… Να μην αλλάξει ποτέ. Να ωριμάζει μα να μη μεγαλώνει. Να βλέπει πάντα τη θετική πλευρά των πραγμάτων. Να απολαμβάνει τις μικρές χαρές της ζωής και να κυνηγάει τα όνειρά της. Να μην αφήνει ποτέ τα σύννεφα να σκοτεινιάσουν το κίτρινο το φωτεινό της ψυχής της. Κι όπως έλεγε κι ο τίτλος εκείνης της πρώτης μας παράστασης… Να ελπίζει για να ονειρεύεται, να αγαπάει για να ζει!
