CLASSICS

Γράφει η Ηρώ Αναστασίου. Πώς κατάντησες έτσι ρε έρωτα; Λες και η κρίση τους έπιασε όλους απ’τα μαλλιά και φοβούνται να ξεμυτίσουν πλάι σου. Άσε που σε ονομάζουν στιγμή, στιγμές.…

Γράφει η Βάγια Αγγελακοπούλου Προετοιμάζεσαι γι’ αυτό το ταξίδι καιρό. Τα έχεις όλα στην εντέλεια. Έχεις μάθει τα πάντα για τον προορισμό και αδημονείς να το γνωρίσεις από κοντά. Το…

Γράφει η Ελένη Σάββα Κοίτα, εκεί, εκεί ψηλά. Το βλέπεις; Το ουράνιο τόξο, το βλέπεις; Έβρεχε πριν και σε σκεφτόμουν! Έλεγα δεν γίνεται, πρέπει να σου δείξω το ουράνιο τόξο…

Γράφει η Ηρώ Αναστασίου. Ξέρεις, δεν μου λείπεις πια. Συνήθισα να οσμίζομαι την απουσία χωρίς να με χαρακώνει ο πόνος. Γιατί αγάπησα με πάθος εκείνο το κορίτσι που αυτοσχεδιάζει τα…

Γράφει η Λαμπρινή Νταβέλη Μεσάνυχτα. Έλα να με πάρεις, να πάμε μια βόλτα. Εσύ θα οδηγάς, εγώ θα σε χαζεύω. Προορισμός; Το άγνωστο. Εκεί όπου βαδίζει και η δίκη μας…

Γράφει η Γεώρα Η θλίψη έχει την μορφή που της δίνουμε εμείς! Άλλοτε σπαρακτική και βίαιη και άλλοτε ήρεμη και βουβή. Δεν έχει μία μορφή. Δεν μπορείς να την καταλάβεις…

Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα Προχωράμε τη ζωή μας, σα να μη χωριστήκαμε ποτέ. Κάνουμε όνειρα , με τους δυο μας πρωταγωνιστές και όταν φτάνει το πρωί, προσποιούμαστε το αντίθετο, από…

Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου Κράτα ότι μπορείς να αντέξεις και αν δεν τα καταφέρεις μην ζορίζεσαι. Ο άνθρωπός δεν αλλάζει ούτε με εκείνο που θα δει να του έρχεται από…

Γράφει η Άρτεμις Πολυκάρπου. Σήμερα, μετά από 3 χρόνια, πήγα ξανά στο κοιμητήριο. Θέλω να είμαι δίκαιη απέναντί σας. Τον μόνο δικό μου άνθρωπο που αποχαιρέτησα, ήταν ο πολυαγαπημένος μου…

Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη Υπάρχουν τόσες εικόνες στη σκέψη που λάμπουν σαν άρκτοι στο σκούρο της νύχτας. Δεν έχουν την άνεση όμως να μιλήσουν μέσα στο φως της ημέρας. Εκεί…