Γράφει η Ελεονόρα Κοκκίνη
Κάπου είχα διαβάσει πως ό,τι ξυπνήσεις σε μια γυναίκα αυτό θα λάβεις. Η συμπεριφορά με την οποία θα της φερθείς θα σου επιστραφεί και θα έχεις να αντιμετωπίσεις είτε μια αδιάφορη και βαρετή γυναίκα, είτε μια ερωτική και θελκτική ύπαρξη. Αυτά όσο αφορά τους τρίτους. Η ίδια η γυναίκα όμως τι θέλει και πώς νιώθει; Τι είναι αυτό που θέλει να δει και να νιώσει για τον εαυτό της;
Κάθε γυναίκα, οποιασδήποτε ηλικίας, ονειρεύεται και αγαπάει την καλύτερη εκδοχή της. Όσο δυναμική και σκληρή κι αν δείχνει, μέσα της υπάρχει μια πριγκίπισσα. Όχι βασίλισσα, πριγκίπισσα. Γιατί αυτό το ρόλο θέλει. Αυτός της αρέσει, και εδώ που τα λέμε, από μικρή ηλικία τα «είδωλά» μας αυτή την ιδιότητα είχαν.
Επιλέγει να είναι μια πριγκίπισσα και να ζει στο παραμύθι που γουστάρει, για όσο επιθυμεί η ίδια. Θα πλάσει τον κόσμο που θέλει, θα επιλέξει πρωταγωνιστές και κομπάρσους και το παραμύθι της ξεκινά.
Όχι, για την ίδια η λέξη «παραμύθι» δεν έχει αρνητικό νόημα. Δε σημαίνει «ψεύτικη ζωή», ούτε «ονειρεμένη». Δε ζει στο ψέμα. Ζει στην αλήθεια που επιλέγει. Βιώνει την καθημερινότητα με μη ελεγχόμενο σενάριο και ανύπαρκτη σκηνοθεσία, μέχρι εκεί που μπορεί και αντέχει. Ο όρος «πριγκίπισσα» συμβολίζει τον σεβασμό που νιώθει η ίδια για τον εαυτό της. Τον σεβασμό που κάθε γυναίκα πρέπει και επιβάλλεται να νιώθει.
Απομακρύνει από κοντά της οποιοδήποτε «παράσιτο». Η ίδια θα φύγει όσο πιο μακριά μπορεί όταν τα πράγματα θα ξεφύγουν και θα χάσει τον έλεγχο. Η απομόνωση θα διαρκέσει όσο χρειαστεί για να ξαναπάρει τα πάνω της και να αποκτήσει και πάλι την αυτοπεποίθησή της. Ως τότε τροφοδοτεί τα όνειρά της και τις επιθυμίες της με νέες ιδέες και στόχους.
Διαλέγει προσεκτικά το προφίλ του επόμενου πρωταγωνιστή και μόλις είναι έτοιμη και τον εντοπίσει κάνει την πρεμιέρα της. Είναι συνειδητοποιημένη και του δίνει το ελεύθερο να οδηγήσει την ιστορία όπου και όπως θέλει, αρκεί να μην υπάρχουν βαριές καταιγίδες. Προσφέρει τα ηνία και απολαμβάνει τη διαδρομή ακόμη κι αν ο δρόμος έχει τις λακκούβες του.
Δεν είναι άβουλη, ούτε σιωπηλός θεατής. Πάντα η παρουσία της είναι αισθητή και επεμβαίνει ακριβώς τη στιγμή που πρέπει για να σώσει μια κατάσταση ή για να της βάλει φωτιά. Δεν αναλώνεται άσκοπα σε τελειωμένες σχέσεις. Η κάθε ιστορία της και το κάθε παραμύθι της έχει ουσία και η ψυχή της βγαίνει κερδισμένη, με το τρόπαιο ν’ αναγράφει πάνω του τις λέξεις «εμπειρία» και «αναμνήσεις».
Η κορώνα δεν της λείπει. Υπάρχει. Είναι αποτυπωμένη πάνω της και δε θα σβήσει όσες αναποδιές κι αν έρθουν. Θα είναι εκεί για να της υπενθυμίζει ποια είναι και πόσα αξίζει, ακόμη και τις στιγμές που ο πόνος και η θλίψη θα προσπαθούν να την καταβάλουν και να τη ρίξουν από το αξίωμα. Μικρή και διακριτική, μεγάλη και εμφανής δεν έχει σημασία. Όπως κι αν είναι δίνει το παρόν και η αξία της είναι ανεκτίμητη καθώς ο συμβολισμός της κουβαλάει την προσωπική και μοναδική ιστορία της κατόχου της.
Είναι η πριγκίπισσα του εαυτού της και δεν έχει ανάγκη κανέναν «πρίγκιπα» να της το υπενθυμίζει.
