Γράφει η Μαρία Σταματοπούλου
Σήμερα συνειδητοποίησα πόσο πληγωμένος από την ζωή είσαι. Πώς η απόρριψη έχει καλύψει την καθαρότητα της καρδιάς σου. Και δεν μπορώ να κάνω κάτι για αυτό. Γιατί δεν με αφήνεις να πάρω μακρυά όσα σε πλήγωσαν.
Δεν με αφήνεις να σε κάνω να αφεθείς και να σου πω πως όλα καλά είναι, μην ανησυχείς πια και μην φοβάσαι. Κρατάς στα χέρια σου μία καθαρή αγάπη, την έχεις, εδώ είναι, υπάρχει για εσένα! Και εσύ με τα μάτια κλειστά βάζεις φραγή σε κάθε όμορφη ενέργεια.
Η απόρριψη από παιδί κιόλας, στιγμάτισε την ψυχή σου όσον αφορά την εμπιστοσύνη σου προς τον συνάνθρωπο. Πετάς μακρυά μία αγάπη κρυστάλλινη, επιλέγεις να κρυφτείς πίσω από όσα σε έκαναν έως τώρα να αισθάνεσαι ασφαλής.
Αποχαιρετώ σε, ψυχή μου όμορφη. Ήρθε η στιγμή να αποχαιρετισμούμε γιατί η ζωή άλλο δεν περιμένει. Έχει άλλα σχέδια και η ρότα της κατευθύνεται εκεί όπου της έχουν εμπιστοσύνη!
Πάντα να χαμογελάς και η καρδιά σου να είναι ανέγγιχτη από σκοτάδια και πίκρες! Η ψυχή μου υποκλίνεται στην ψυχή σου!
